კრისტი ყიფშიძე ყოველთვის წარმოადგენდა იმ ქალებს, ვინც გარედან მშვიდად, თავდაჯერებულად და მტკიცედ გამოიყურება, თუმცა მის ცხოვრებაშიც იყო ისეთი ეპიზოდები, რომელთა ნაწილი დღემდე უცნობი რჩებოდა ფართო საზოგადოებისთვის. ერთ-ერთ ინტერვიუში მან გულწრფელად გაიხსენა ისტორია, რომელსაც თავად „უცნობსა და საკმაოდ ემოციურს“ უწოდებს. ეს იყო მისი ახალგაზრდობის პერიოდი, როცა მკვეთრად შეცვლილი გადაწყვეტილება მის ცხოვრებას სრულიად ახალ მიმართულებაში გადაიყვანდა.
კრისტის თქმით, ყველაფერი მოულოდნელად დაიწყო. ის იხსენებს დღეს, როცა გიორგი, მისთვის ახლობელი ადამიანი, ისე „მომიტაცა“, რომ თავადაც ვერ მიხვდა, როგორ აღმოჩნდა სიტუაციაში, რომლის გაგრძელებაზე მაშინ პასუხი არ ჰქონდა. მსახიობი ამბობს, რომ მიუხედავად შიშისა, გაურკვევლობისა და პირველი ემოციური დაძაბულობისა, რაღაც შინაგანმა ძალამ აიძულა, რომ გიორგისთან დარჩენილიყო. დღემდე ვერ ხსნის, რა იყო ის გრძნობა — ინსტინქტი, ემოცია თუ შინაგანი ნდობა, რომელიც ამ ნაბიჯის გადადგმას აიძულებდა.
მისი თქმით, ის პერიოდი რთული, მაგრამ გარდამტეხიც იყო. ურთიერთობა, რომელიც თითქოს მძიმე დასაწყისს ჰგავდა, ნელ-ნელა გადაიქცა ახლობლობაში, საერთო გამოცდილებებსა და ერთმანეთის გაგებაში. კრისტი აღნიშნავს, რომ გიორგის გვერდით ყოფნამ მას ბევრი რამ ასწავლა: საკუთარ თავთან გამკლავება, ემოციების მართვა, პასუხისმგებლობის აღება და ადამიანური სითბოს მიღება მაშინაც, როცა ამას ყველაზე ნაკლებად ელოდებოდა.
ამ ისტორიაში არ არის დრამატული რომანტიზება — კრისტი რეალურად აღწერს იმ დაბნეულობას, რომელიც ახალგაზრდა ქალს შეუძლია განიცადოს მოულოდნელი გადაწყვეტილების წინაშე. ის წერს, რომ მაშინ ვერ განსაზღვრავდა, სად გადიოდა ზღვარი იმპულსსა და რეალურ სურვილს შორის, თუმცა ზუსტად იცოდა, რომ იმ დღეს მიღებულმა გადაწყვეტილებამ მისი ცხოვრება სრულიად შეცვალა.
მთელი ამ მოგონების უდიდესი ღირებულება თავად გამოცდილებაა — კრისტი დღესაც ხვდება, რომ ის ნაბიჯი, მიუხედავად იმისა, როგორი იყო გარედან, მისთვის გადამწყვეტ ეტაპად იქცა. ეს იყო ისტორია, რომელშიც ის თავად შეიცვალა, აღიარებს საკუთარ სისუსტეებსაც და ძალასაც, რომელიც ამ პროცესში იპოვა.
