დათუნა სულიკაშვილის ცხოვრება დღეს ბევრისთვის უკვე ცნობილი გზით მიდის — მედია, გულშემატკივრები, საზოგადოებრივი განხილვები და წარმატებები, რომლებიც „ოლიმპისკენ მიმავალ გზად“ მოიხსენიება. მაგრამ ამ ბრწყინვალე გზის მიღმა იმალება ამბავი, რომელსაც თვითონაც დიდხანს არ ახმაურებდა — ამბავი, რომელმაც მთელი მისი ცხოვრება გადაატრიალა და მის სიყვარულით სავსე დედასაც მძიმე დარტყმა მიაყენა.
„დედას ვერ წარმოედგინა, რომ მე ასეთი რამე შემეძლო…“ — ამ სიტყვებში დათუნა თითქოს ისევ იმ წერტილს უბრუნდება, სადაც ცხოვრება მოულოდნელად გაიყო ორ ნაწილად: „მანამდე“ და „შემდეგ“.
წლების წინ დათუნას დაკავებამ ნარკოდანაშაულთან დაკავშირებული ბრალდებით ქართული საზოგადოება შოკში ჩააგდო. ის ახალგაზრდობაში აღმოჩნდა იმ გზაზე, რომელიც სწრაფად და დაუნდობლად ითრევს ყველას, ვისაც შემთხვევით შეხედავს. მაშინ ეს იყო არამარტო სამართლებრივი გამოწვევა, არამედ შინაგანი ბრძოლაც — საკუთარი თავის, საკუთარი სუსტი მხარეებისა და იმ უარყოფითი გარემოს წინააღმდეგ, რომელიც მის გარშემო არსებობდა.
თუმცა ყველაზე მტკივნეული მაინც დედის რეაქცია იყო. ქალი, რომელმაც თავისი შვილით ამაყობდა, ვერ იჯერებდა, რომ მის ოჯახს ასეთი მძიმე ტკივილი და ჩრდილი დაადგებოდა. სწორედ ამ დანაკლისმა და ამ ტკივილმა იქცა გარდატეხად დათუნას ცხოვრებაში. მან გააცნობიერა, რომ ყველაფერს, რასაც აკეთებდა, ჰქონდა ფასი და გავლენა იმ ადამიანებზე, რომლებიც ყველაზე მეტად უყვარდა.
დაკავების შემდეგ იგი სიჩუმესა და თვითგანადგურებას არ აეჭრას. პირიქით — ეს არის იშვიათად მომხდარი შემთხვევა, როცა ადამიანი ტრაგედიას საკუთარი ცხოვრების საყრდენად აქცევს. დათუნამ გადაწყვიტა, რომ აღარ დაუშვებდა იმავე შეცდომას. მან დაიწყო ბრძოლა საკუთარი ადგილის მოსაპოვებლად, საკუთარი შესაძლებლობების დასანახად და იმისკენ, რომ ცხოვრება თავად ეხელმძღვანელებინა, და არა გარემოს.
დათუნა გულწრფელად საუბრობს იმაზე, რომ გზაზე დაბრუნება მარტივი არ ყოფილა. მარტოობა, საზოგადოებრივი ტკივილი, უარყოფითი მოხსენიებები და მუდმივი განცდა, რომ ვინც გიცნობს, ყველა შენს წარსულს განიხილავს — ეს იყო მისი ყოველდღიურობა. მაგრამ აქ ერთ რამეს განსაკუთრებული ძალა ჰქონდა: სწორედ დედის სიყვარულმა და თავდაუზოგავმა მხარდაჭერამ გახადა შესაძლებელი მისი განმეორებითი „დაბადება“.
დღეს, როცა მას კვლავ სთავაზობენ პროექტებს, იწვევენ გადაცემებში, ახსენებენ როგორც ძლიერ და გამარჯვებულ ადამიანს, დათუნა ხშირად უბრუნდება იმ წარსულს, რომელმაც თითქმის დაანგრია, მაგრამ საბოლოოდ — ააშენა. მისთვის ეს არის არა სირცხვილი, არამედ მტკიცებულება იმისა, რომ შეცდომის შემდეგაც არსებობს საპირისპირო გზა — გზა, რომელიც საკუთარ სიმტკიცეს ხედავს და ადასტურებს.
მისი სიტყვები თითქოს იცვლება ცხოვრებასთან ერთად: „დედას ვერ წარმოედგინა, რომ შემეძლო ჩავვარდნილიყავი… მაგრამ ვერ წარმოედგინა ისიც, რომ შემეძლო ასე ძლიერად ამომეყვანა საკუთარი თავი იმ ორმოდან.“
ეს უკვე სხვა დათუნაა — ქალი, რომელმაც შეიცნო საკუთარი სისუსტეები, მაგრამ საბოლოოდ აირჩია ბრძოლა, პასუხისმგებლობა და შინაგანი ღირსება.
მისი ისტორია ბევრისთვის მაგალითია: რომ დაცემა შეიძლება ნებისმიერი ადამიანის ცხოვრებაში მოხდეს, მაგრამ ის, თუ როგორ ადგები, განსაზღვრავს ყველაფერს.
