თიკა ალავიძე, ზაზა ფაჩულიას მეუღლე, კიდევ ერთხელ შეეხო პირად და ძალიან მტკივნეულ თემას — თავის დედას, ცნობილ მსახიობს, რომლის ცხოვრება, შემოქმედება და მონატრება დღემდე განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს თიკას გულში. მას შემდეგ, რაც დედა სოციალურ სივრცეში იშვიათად ჩნდება, თიკა ხშირად აზიარებს ხოლმე ისტორიებს, რომლებიც მის ბავშვობას, გამოცდილებასა და იმ ადამიანურ ძალას უკავშირდება, რასაც მისი დედა წლების განმავლობაში ატარებდა.
როგორც თიკა წერს, მისი დედა ყოველთვის იყო ქალი, რომელიც უდიდესი შინაგანი მტკიცეობით, სიყვარულითა და პასუხისმგებლობის განცდით ცხოვრობდა. მის სიტყვებში მკაფიოდ იგრძნობა სითბო, რომელსაც შვილები მაშინაც ატარებენ, როცა საკუთარი ბავშვობის გახსენება რთულ ემოციებს უკავშირებათ. თიკა ამბობს, რომ დედა ბრუნდება — არამხოლოდ ფიზიკურად, არამედ იმ ენერგიით, ისტორიებითა და განცდებით, რომლებიც წლების განმავლობაში მის მხრებზე ciężედ იდო, თუმცა მაინც ღირსეულად ატარა.
მაყურებლებისა და ახლობლებისათვის მსახიობის დაბრუნება მხოლოდ შეხვედრა არაა — ეს არის გზა, რომლის გავლაც განკურნებას, ძველ ჭრილობებთან შერიგებას და ახალი ეტაპის დაწყებას ჰგავს. თიკა აღნიშნავს, რომ დედას მუდამ ახასიათებდა განსაკუთრებული ნიჭი: ტკივილის მიუხედავად დაენახა სილამაზე, ადამიანების სიყვარული და იმედი, რომელიც არასდროს ქრება. სწორედ ეს თვისება აგრძელებს მის გავლენას დღესაც.
თიკა ალავიძის ემოციურმა ტექსტმა ბევრ გულშემატკივარს მკაფიოდ აგრძნობინა, რომ თითოეულ ოჯახს თავისი ბრძოლები აქვს. მსახიობ დედას ბევრი რამ გამოევლო — დანაკარგები, რთული ეტაპები, თუმცა მისი შინაგანი ძალა, როგორც ჩანს, ისევ ისეთივე ძლიერია. თიკა ამაყად წერს, რომ დედა არასოდეს ჩნდებოდა უბრალოდ როგორც მსახიობი — ის იყო ძლიერი ქალი, რომელმაც ცხოვრება ღირსეულად, პასუხისმგებლობით და უსაზღვრო სიყვარულით გაიარა.
ფაჩულიას ოჯახში ეს ემოციური პოსტი სითბოს და მხარდაჭერის ახალ ტალღას გამოიწვია. როგორც მკითხველებს სჩვევიათ, თიკას მიმართ უამრავი მხარდამჭერი კომენტარი დაიწერა — ზოგი მონატრებაზე საუბრობდა, ზოგი კი მსახიობის შემოქმედებასა და მის დაუვიწყარ როლებს იხსენებდა.
თიკას გზავნილი კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ოჯახური ისტორიები, ტკივილები და გამარჯვებები მხოლოდ საკუთარი ადამიანებისთვის კი არა — მთელი საზოგადოებისათვის შეიძლება გახდეს მნიშვნელოვანი. იმდენად სუფთა და გულწრფელი ტექსტი დაწერა, რომ მასში ბევრი საკუთარი თავსაც ხედავს.
