თითქმის ყველა, ვინც pernah თბილისის ქუჩებს — განსაკუთრებით რუსთაველისა და მარჯანიშვილის თავზე — იცნობდა მას: წითურ, ელეგანტურ, அழელე ქალს, რომელიც თითქოს არასდროს ქრებოდა. მისი სახელი იყო ზოია წიკლაური, სოფელ შაშიანიდან — ქალაქ თბილისისთვის ხშირად წარდგენილი „ფეშენისტკა“, რომლის თვალწარმტაცმა გარეგნობამ და უცნაურმა ცხოვრებამ ასობით ადამიანი ააფიქრებინა: “ვინ არის”, “რა გზა გაიარა”…
ზოია ბავშვობიდან მიმზიდველი იყო — სოფელში მის გამოჩენაზე ფანჯრებს აღებდნენ და სულ ახშინოდნენ: „უი, რა ლამაზიაო!“ — ჰყვებიან დღესაც შაშიანელები. მაგრამ ამ გარეკანის მიღმა, სცდაე ამბავი იდგა, რომელიც დროთა განმავლობაში ტრაგედიით და სევდით აღივსო.
მას მხოლოდ ერთი უყვარდა და ცოლადაც შეეწყვიტა — ბიჭი სოფელ მუკუზანიდან, თამაზ ანჩაბაძე. მათი გზის დაწყებას სხვა არაფერი აშორებდა, გარდა იმ „მძიმე ღამისა“, რომელმაც წერტილი დაუსვა არა მხოლოდ მათი წყვილის ბედს, არამედ ზოიის ფსიქიკასაც.
მიუხედავად იმისა, რომ ქმარს მხოლოდ სიტყვით უთხრა: „ჩვენ შორის ყველაფერი დასრულებულია», — სწორედ იმ ღამეს, როცა ქმარი შინ დაბრუნდა და უცნობმა კაცმა ერთპიროვნულად შეიჭრა მათთან. კითხვის ნიშნებს აჩენს ისიც, თუ რატომ ვერ შეძლეს მათმა ცხოვრებამ ჩვეულ რიტმში გაგრძელება.
„თქვენ რომ პურისთვის წახვედით, გზაზე ორმა ქალმა ჩამოიარა, ერთმა ჩაილაპარაკა, ‘ვაიმე, ეს უბედური რა ლამაზი იყო და რას დამგვანიო’… ეს გაიგონა და გაგიჟდაო…“ — იხსენებენ ბავშვები, რომლებიც იმ სახლთან თამაშობდნენ. ზოია, როგორც ჩანს, სწორედ ამ „ავ თვალისგანაც“ დაზარალდა.
შემდეგ? – ის აღარ გამოსულა, არ უნდოდა შეხვედრები, გარეთ გასვლა და ურთიერთობა; სკამზე მოკალათებოდა, გაზეთს კითხულობდა და მოდი ისე ცხოვრობდა, თითქოს დრო აღარ ჰქონდა წინ სვლისთვის; ქალაქისთვის კი მისი უცნაური სიჩუმე იყო წითელი სიგნალი.
დღეს, როცა ზოია აღარ არის, თბილისს თითქოს ცოტა წელიწად-ნახევარი დაკარგა — ის სინათლე, რომელიც მისმა ნაბიჯმა, მისმა პოეტურობამ, მისმა სტილმა შეიტანა ქალაქში, აღარ არის ისე გამორჩეული. მისმა წასვლამ დატოვა გახევებული მზერა ქუჩებში, ხელ ýokავი ნაბიჯები და შეგრძნება იმისა, რომ ყველაფერი შეიძლება დასრულდეს ერთ ღამეში.
უსასრულო მოგონებები დარჩა — ფოტოგრაფებს, რომლებსაც მზად ეხვებოდა კამერაპირდაპირი პოზისთვის, მეზობლებს, რომლებსაც თვალწინ გამოდიოდა მისი ელეგანტური ფიგურა და ბავშვებს, რომლებსაც ის „თონის პურის სურნელით“ დასევდიანდა…
მოკლედ — ეს ამბავი ქალზეა, რომელიც სილამაზის ბრალდებით დაიღუპაა, თითქოს არა სხეულის, არამედ სულის თვალსაზრისით. გული მტკივა იმის წარმოდგენაზე, თუ რამ შეიძლება მთელი ცხოვრება თავზე დაგემხოს…
