ცოტა ხნის წინ — შევნიშნეთ, ინტერნეტსივრცეში განსაკუთრებული ინტერესით გავრცელდა პოსტი / განცხადება, რომელიც ცნობილი ქართველი ჟურნალისტის და მწერლის თანაფიქრებით ეხებოდა ანგელ სალომესა და სანტის თემას. ამ წერილში, რომლის ავტორი არის სალომე ბაკურაძე (ჟურნალისტი, ლაშა ბასლანდზე–ს მეუღლე) და მისი ერთ-ერთ შვილიც, გადმოცემულია მათი განცდები და საჯარო მეხსიერების თვალსაზრისით მნიშვნელოვანი დეტალები.
სალომე ბაკურაძე წერს, რომ ადამიანის სიკვდილი ყოველთვის ტკივილია, მაგრამ როდესაც საქმე ეხება ამდენად მნიშვნელოვან, სოციალურ ფიგურას, იმაზე მეტია, ვიდრე პირადი ტრაგედია. ის აღნიშნავს, რომ ანგელ სალომეს და სანტის ისტორიამ მრავალი ადამიანის ემოცია გამოიწვია — “ჩვენ არ ვართ მხოლოდ ვიზიტორები ამ სტიქიაში, ჩვენ მისი ნაწილი შევედით”, – წერს ბაკურაძე.
მას შემდეგ, რაც შვილმა – მისი თქმით, სწორედ მათთვის მნიშვნელოვანი ადამიანმა – დაწერა მოკლე სიტყვა, საზოგადოების პასუხ-მიმოხილვები მრავალმხრივად დაიძრა: შეწყვეტილი ოცნებები, დაკარგული შესაძლებლობები, მაგრამ — იმედი, რომ “მასმის ხელი არ დაიშლება”.
მომხდარს არ გამოჰპარვია მედია და საზოგადოება; სალომე საუბრობს იმაზე, რომ აუცილებლად უნდა დარჩეს ისტორიაში არა მხოლოდ როგორც ტრაგედია, არამედ როგორც საჩუქარი საზოგადოებისთვის — “ანგელ სალომე ნიშნავს იმას, რომ ჩვენ უნდა ვუპასუხოთ სიყვარულით, პასუხისმგებლობით და შემოქმედებით თანადგომით”.
მოკლედ:
-
აუცილებელია თვითმიმსგავსების შემცველი პასუხის გაცემა ამ ისტორიის მიმართ;
-
შვილმაც, რომელიც აღნიშნულია როგორც “სანტის ამბავი”, მიიღო მონაწილეობა მეხსიერებაში და საზოგადოების დღევანდელ დისკურსში.
-
ბაკურაძე ეპყრობა წერილს როგორც “პასუხს” ისე საზოგადოებას, ვინც კონტექსტს დანარჩენად აქცევს.
ბოლოს, სალომე წერს: “ვინაიდან ცხოვრება არ იწევს უკან, ჩვენი გზა წინ არის — წლების შემდეგაც კი წმინდა იხილვისა და დაფიქრების მოთხოვნით”.
ამ წერილმა საზოგადოებაში შესაძლოა ახალი მიმართულება მისცეს იმაზედ, თუ როგორ ვუყურებთ საჯარო ტრაგედიებს, და რა შეიძლება იყოს მათგან გამოსავალი.
