დათო ტურაშვილი თანამედროვე ქართული ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და საზოგადოებისთვის საყვარელი ავტორია. მის სახელს მკითხველი გულწრფელობასთან, თავისუფლებასთან და ემოციურ ისტორიებთან აკავშირებს, თუმცა მისი საჯარო ცხოვრების მიღმა არსებობს სამყარო, რომელსაც მწერალი ყველაზე დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს — ოჯახი. დათო ტურაშვილის თქმით, წარმატება, მოგზაურობა და აღიარება მნიშვნელოვანია, მაგრამ ადამიანის ნამდვილი თავშესაფარი მაინც ის ადამიანები არიან, რომლებიც ყოველდღიურ ცხოვრებაში მის გვერდით რჩებიან.
მწერლის მეუღლე მაკა კეკელიძეა, რომელთანაც მას სამი ქალიშვილი — ანაკო, ლიზა და სოფიო ჰყავს. მეუღლეზე საუბრისას ტურაშვილი ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ მაკას ყოველთვის საკუთარი სახელით მოიხსენიებს. მისთვის ადამიანი ჯერ დამოუკიდებელი პიროვნებაა და მხოლოდ ამის შემდეგ — ვიღაცის მეუღლე ან შვილების დედა. მწერალს არ მოსწონს, როდესაც პიროვნებას მხოლოდ ოჯახური სტატუსით განსაზღვრავენ, რადგან მიაჩნია, რომ ქორწინებამ ადამიანის ინდივიდუალობა არ უნდა წაშალოს.
დათო ტურაშვილის აზრით, ხანგრძლივი და მტკიცე ურთიერთობის საიდუმლო სინამდვილეში რთული არ არის. მთავარი ისაა, რომ არცერთმა პარტნიორმა არ სცადოს საყვარელი ადამიანის საკუთარი სურვილის მიხედვით გადაკეთება. როდესაც ადამიანი სწორედ თავისი ხასიათით, ჩვევებითა და განსხვავებულობით შეგიყვარდა, მოგვიანებით მის შეცვლას არ უნდა შეეცადო. მწერლის თქმით, ურთიერთობაში პრობლემები ხშირად მაშინ იწყება, როდესაც ერთ მხარეს სურს, მეორემ მისი წესებით იცხოვროს და თანდათან დაკარგოს ის თვისებები, რომლებმაც თავიდან სიყვარული გააჩინა.
მისთვის ნამდვილი სიყვარული ისეთი გრძნობაა, რომლის სრულად ახსნაც სიტყვებით თითქმის შეუძლებელია. ადამიანები ხშირად ცდილობენ სიყვარულის განსაზღვრას, თუმცა ტურაშვილი მიიჩნევს, რომ მისი ძალა სწორედ აუხსნელობაშია. ყველაზე მნიშვნელოვანი კი წლების განმავლობაში იმავე ადამიანის სიყვარულის შენარჩუნებაა — არა გამოგონილი, შეცვლილი ან იდეალიზებული ვერსიის, არამედ იმის, ვინც ურთიერთობის დასაწყისში შეიყვარე. მისი აზრით, თუ წყვილი ამას შეძლებს, მრავალი სირთულის გადალახვაც უფრო მარტივი გახდება.
მწერლის ოჯახურ ისტორიაში განსაკუთრებული ადგილი უკავია პარიზსაც. მეუღლის ბებია, ლიდა კორძაია, გასული საუკუნის ოციან წლებში საბჭოთა საქართველოდან გაიპარა. მისი წასვლის მიზეზთან დაკავშირებით სხვადასხვა ვერსია არსებობდა, თუმცა მთავარი მიზანი სორბონის უნივერსიტეტში სწავლა იყო. დათო ტურაშვილი ამ ამბავს ხშირად იხსენებს და საკუთარ შვილსაც მოუწოდებს, ფრანგული კარგად ისწავლოს და შესაძლოა, ერთ დღეს განათლება სწორედ სორბონაში მიიღოს. პარიზთან ოჯახის ამ ემოციურმა კავშირმა მწერლის შემოქმედებაშიც მნიშვნელოვანი კვალი დატოვა.
ტურაშვილი განსაკუთრებული სითბოთი საუბრობს სამ ქალიშვილზეც. მისი თქმით, სამივე ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებულია და სწორედ ამაში ხედავს ადამიანური ბუნების სილამაზეს. როგორც ორი ერთნაირი თითის ანაბეჭდი არ არსებობს, ასევე შეუძლებელია, ერთი ადამიანის ხასიათი მეორეში ზუსტად განმეორდეს. ამიტომ მშობლის ამოცანად შვილების ერთმანეთთან შედარებას კი არა, მათი ინდივიდუალობის დანახვასა და მხარდაჭერას მიიჩნევს.
მწერალმა ბავშვობის ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური მოგონებაც გაიხსენა. საბავშვო ბაღში ფანჯარასთან იდგა და დედას ელოდებოდა, რომელსაც სამსახურიდან დაბრუნება დააგვიანდა. ეზოში შემოდგომის ფოთლები ცვიოდა, პატარა დათო კი ფიქრობდა, მოვიდოდა თუ არა დედა. ეს კადრი მის მეხსიერებაში სამუდამოდ დარჩა და მოგვიანებით გააცნობიერა, რომ ბავშვის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი შიში სწორედ დედის დაკარგვის შიშია.
დათო ტურაშვილისთვის ოჯახი მხოლოდ ნათესაური კავშირი არ არის. ეს არის სივრცე, სადაც ადამიანმა თავისუფლება, განსხვავებულობა და სიყვარული უნდა შეინარჩუნოს. მისი სიტყვები კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ბედნიერი ურთიერთობის საფუძველი პარტნიორის კონტროლი ან შეცვლა კი არა, მისი რეალური სახით მიღებაა. შესაძლოა, სწორედ ეს იყოს მთავარი მიზეზი, რის გამოც წლების შემდეგაც მაკა კეკელიძე მისთვის არა უბრალოდ „მეუღლე“, არამედ ის დამოუკიდებელი და განსაკუთრებული ადამიანია, რომელიც თავიდან შეუყვარდა.
