დათუნა სულიკაშვილის პირველი ინტერვიუ ციხის დატოვების შემდეგ საზოგადოებისთვის მხოლოდ ცნობილი დიზაინერის დაბრუნება არ ყოფილა. ეს იყო გულწრფელი საუბარი ადამიანზე, რომელმაც ძალიან მძიმე პერიოდი გაიარა, საკუთარ შეცდომებს თვალებში შეხედა და ახლა ცდილობს, ცხოვრება თავიდან უფრო მშვიდად, უფრო ფრთხილად და უფრო გააზრებულად ააწყოს. ირინა ქიქოძის პოდკასტში „მერე“ დათუნამ ისაუბრა თემებზე, რომლებზეც აქამდე საჯაროდ თითქმის არასდროს ულაპარაკია — ბავშვობაზე, მოდაზე, დამოკიდებულებასთან ბრძოლაზე, დაკავებაზე და იმ ადამიანებზე, რომლებიც მის გვერდით ყველაზე რთულ დროს დარჩნენ.
მისი ისტორია ბავშვობიდან იწყება, იმ პერიოდიდან, როცა ტანსაცმელი მისთვის უბრალო სამოსი კი არა, ფანტაზიისა და ცვლილების საშუალება იყო. დათუნა იხსენებს, რომ ბავშვობაში სტუმრების ჩაცმულობას აკვირდებოდა და ხშირად უნდოდა, ყველაფერი გადაეკეთებინა, შეეცვალა, თავისებურად დაენახა. მაშინ ეს ოჯახში ხან გაკვირვებას, ხან ჩხუბს იწვევდა, მაგრამ დღეს ნათლად ჩანს, რომ სწორედ იმ პატარა სურვილებიდან დაიწყო გზა, რომელმაც მოგვიანებით ის ქართული მოდის ერთ-ერთ ცნობილ სახედ აქცია.
დათუნას თქმით, ოჯახს თავიდან არ უნდოდა, რომ სამხატვრო აკადემიაში ჩაებარებინა. იმ პერიოდში მოდა საქართველოში ჯერ კიდევ არ იყო ისეთი სფერო, რომელსაც ბევრი ადამიანი სერიოზულად უყურებდა. თუმცა მისთვის ეს საქმე სხვა არჩევანს არ ტოვებდა — არც ექიმობა, არც სხვა პროფესია, არც სხვა მიმართულება. საბოლოოდ, ოჯახმაც დაინახა, რომ წინააღმდეგობას აზრი არ ჰქონდა, რადგან დათუნასთვის მოდა მხოლოდ პროფესია კი არა, საკუთარი თავის გამოხატვის გზა იყო.
ინტერვიუში დიზაინერმა ქართულ მოდაზეც ისაუბრა და აღნიშნა, რომ ამ სფეროს განვითარებაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს ადამიანებმა, რომლებმაც საზოგადოებას ქართული ნაწარმის დაფასება ასწავლეს. მისი აზრით, წლების განმავლობაში ქართულმა მოდამ რთული გზა გაიარა — პატარა სივრციდან საერთაშორისო ყურადღებამდე. ახლა კი თავადაც ამბობს, რომ ახალი ეტაპისთვის მზად არის და პირველად გაამხილა, რომ წელიწად-ნახევარში პარიზის მოდის კვირეულზე გამოჩენას გეგმავს. ეს მისთვის მხოლოდ პროფესიული ამბიცია არ არის — ეს თითქოს საკუთარი თავის დაბრუნების მცდელობაცაა.
განსაკუთრებით მძიმე და გულწრფელი იყო საუბარი დამოკიდებულებაზე. დათუნამ არ სცადა თემის შელამაზება და თქვა, რომ წარსულში ბევრი რამ არასწორად გაიაზრა. მისი სიტყვებიდან ჩანს ადამიანი, რომელმაც გარკვეულ ეტაპზე საკუთარ თავზე კონტროლი დაკარგა, შემდეგ კი ძალიან მძიმე შედეგებთან შეჯახება მოუწია. ის არ საუბრობს ამაზე როგორც სკანდალზე — უფრო როგორც პირად ჭრილობაზე, რომლის გააზრებაც ჯერ კიდევ გრძელდება.
ციხის პერიოდი მისთვის ერთ-ერთი ყველაზე რთული გამოცდილება აღმოჩნდა. დათუნამ თქვა, რომ „წაქცეულს ყველა ურტყამს“, მაგრამ იმავდროულად გაიხსენა ადამიანები, რომლებიც მართლა წუხდნენ და გულწრფელად განიცდიდნენ მის მდგომარეობას. ამ სიტყვებში იგრძნობა არა მხოლოდ ტკივილი, არამედ იმედგაცრუებაც — იმ ადამიანების მიმართ, რომლებმაც მძიმე წუთებში განსჯა უფრო ადვილად აირჩიეს, ვიდრე თანაგრძნობა.
თუმცა ამ ინტერვიუს მთავარი ხაზი მხოლოდ წარსულის ტკივილი არ არის. დათუნა ცდილობს, წინ იყუროს. მისი სიტყვებით, მთელი ცხოვრება თითქოს სხვებისთვის ცხოვრობდა, ახლა კი სურს, დათუნა დათუნასთვის იყოს. ეს ფრაზა ინტერვიუს ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ გზავნილად იქცა, რადგან მასში ჩანს ადამიანი, რომელსაც სურს, საკუთარი ენერგია, ნიჭი და დრო კვლავ საკუთარ საქმეს დაუთმოს.
დათუნა სულიკაშვილის ეს საუბარი ბევრისთვის შეიძლება გაფრთხილებაც იყოს და იმედიც. გაფრთხილება — რომ წარმატება ადამიანს ყოველთვის არ იცავს შეცდომებისგან. იმედი — რომ ყველაზე მძიმე დაცემის შემდეგაც შეიძლება ადგომა, თუ ადამიანს ეყოფა ძალა, საკუთარ წარსულს გაესაუბროს და მომავალს არ გაექცეს. მისი დაბრუნება მოდაში, თუ ის მართლაც შეძლებს ამ გეგმების შესრულებას, მხოლოდ პროფესიული დაბრუნება არ იქნება. ეს იქნება ამბავი ადამიანზე, რომელმაც ყველაზე რთულ დროს საკუთარ თავს ხელახლა უნდა დაუმტკიცოს, რომ ჯერ კიდევ შეუძლია შექმნა, ბრძოლა და თავიდან დაწყება.
