ნიაზ დიასამიძისა და მაიკო გელოვანის ოჯახი საქართველოში ბევრისთვის კარგად ნაცნობია. ეს არის ოჯახი, სადაც ხელოვნება მხოლოდ პროფესია კი არა, ცხოვრების ბუნებრივი ნაწილია. ნიაზის მუსიკალური სამყარო, მაიკო გელოვანის შემოქმედებითი გარემო და ოჯახში არსებული თავისუფალი ატმოსფერო, როგორც ჩანს, შვილებისთვისაც განსაკუთრებულ სივრცედ იქცა. მათი უფროსი ვაჟი, თემურიკო დიასამიძე, დღეს უკვე საკუთარი მუსიკალური გზით მიდის და ცდილობს, მსმენელს ის ხმა გააცნოს, რომელიც მხოლოდ მისი გამოცდილებიდან, გემოვნებიდან და შინაგანი ძიებიდან მოდის.
თემურიკო დიასამიძის მუსიკა მარტივად ერთ ჟანრში მოსაქცევი არ არის. მას უყვარს ექსპერიმენტები, ახალი ხმები და განსხვავებული ფორმები. მის შემოქმედებაში ქართული ფოლკლორის ელემენტები და ელექტრონული მუსიკა ერთმანეთს ხვდება, რის შედეგადაც იქმნება ისეთი სინთეზი, რომელიც ერთდროულად ნაცნობიც არის და ახალიც. მიუხედავად იმისა, რომ ის ცნობილი მუსიკოსის შვილია, თემურიკო ცდილობს, საკუთარი ადგილი საკუთარი ხელწერით დაიმკვიდროს და არა მხოლოდ ოჯახის სახელით.
პოდკასტ „ვორქ-შოფში“ საუბრისას თემურიკომ გაიხსენა ბავშვობა და ის პირველი ნაბიჯები, რომლებმაც საბოლოოდ მუსიკამდე მიიყვანა. მისი თქმით, ბავშვობაში, როგორც ბევრ ბავშვს, ფეხბურთელობა უნდოდა, მაგრამ ეს გზა არ გაგრძელდა. საინტერესოა ისიც, რომ ოჯახში მას არავინ აიძულებდა მუსიკაზე სიარულს ან მუსიკოსად ჩამოყალიბებას. ყველაფერი ბუნებრივად მოხდა. თემურიკოს აზრით, სწორედ ეს თავისუფლება იყო მნიშვნელოვანი, რადგან თუ ბავშვს რაღაცას ძალით აყვარებენ, შესაძლოა, ნიჭიც ჰქონდეს, მაგრამ იძულებამ ეს სიყვარული საერთოდ დააკარგვინოს.
მისი პირველი მუსიკალური მცდელობები ძალიან ოჯახური და თბილი გარემოდან დაიწყო. თემურიკო იხსენებს, რომ 11-12 წლის იყო, როცა ბიძაშვილთან ერთად პირველი ბენდი შექმნა. სცენა მაშინ საკუთარი სახლი იყო, მსმენელები კი ოჯახის წევრები. ბავშვური კონცერტები, შინაური აპლოდისმენტები და პირველი პატარა ექსპერიმენტები ნელ-ნელა იქცა იმ გზად, რომელმაც ის დღევანდელ მუსიკალურ საქმიანობამდე მიიყვანა. მოგვიანებით სხვა ბენდიც ჰყავდა, თუმცა სცენაზე გამოსვლა მაშინ არ შედგა. ყველაფერი ნაბიჯ-ნაბიჯ, უხმაუროდ და ბუნებრივად ვითარდებოდა.
მუსიკამდე თემურიკოს ცხოვრება მხოლოდ მუსიკით არ შემოიფარგლებოდა. მან გარკვეული პერიოდი საფრანგეთში, სტრასბურგში, ფილოსოფიის ფაკულტეტზე ისწავლა. თუმცა, როგორც თავად ამბობს, მუსიკა მის ცხოვრებაში ყოველთვის იყო. ის სტუდიურ გარემოში გაიზარდა, სხვადასხვა ინსტრუმენტთან ჰქონდა შეხება და ეს ყველაფერი მისთვის უცხო არასდროს ყოფილა. პირველად სცენაზე დიჯეის ამპლუით გამოვიდა, შემდეგ კი საკუთარი კომპოზიციების ჩაწერაზე გადავიდა. სწორედ ამ ეტაპებმა მისცა საშუალება, უფრო მკაფიოდ დაენახა, რა მიმართულებით სურდა განვითარება.
ორი წლის წინ თემურიკო ლონდონშიც იმყოფებოდა, სადაც Pointblank Music School-ში ელექტრონული მუსიკისა და მუსიკის ფროდაქშენის მიმართულებით სწავლობდა. ეს გამოცდილება მისთვის მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, რადგან მუსიკის ტექნიკური მხარე, თანამედროვე ჟღერადობა და საერთაშორისო სივრცე უფრო ახლოდან დაინახა. დღეს მისი ერთ-ერთი მთავარი მიზანია, საკუთარი მუსიკა უფრო ფართო აუდიტორიამდე მიიტანოს და საზღვარგარეთაც გააცნოს მსმენელს.
თემურიკო საკუთარ გზაზე შეცდომებსაც ღიად უყურებს. მისი თქმით, შეცდომები პროფესიის ნაწილია და მათგან გაქცევა შეუძლებელია. პირიქით, სწორედ შეცდომები ზრდის ადამიანს, ავითარებს და ახალ ეტაპზე გადაჰყავს. ეს დამოკიდებულება მის მუსიკაშიც იგრძნობა — თავისუფლება, ძიება, ექსპერიმენტი და სურვილი, რომ შექმნას რაღაც ისეთი, რაც მხოლოდ მისია.
ნიაზ დიასამიძისა და მაიკო გელოვანის ვაჟის ისტორია მხოლოდ ცნობილი ოჯახის შვილის ამბავი არ არის. ეს არის გზა ბავშვური სახლის კონცერტებიდან საერთაშორისო მუსიკალურ სკოლამდე, ოჯახური გარემოდან დამოუკიდებელ შემოქმედებამდე და პირველი ექსპერიმენტებიდან საკუთარ მიზნებამდე. თემურიკო დიასამიძე დღეს იმ ეტაპზეა, როცა წარსული გამოცდილება, ოჯახიდან მიღებული სიყვარული და საკუთარი ძიება ერთ მუსიკალურ გზად ერთიანდება.
