მარიამ ჯოლოგუა იმ მსახიობებს შორისაა, რომელთა ერთმა როლმაც მაყურებლის მეხსიერებაში განსაკუთრებული ადგილი დაიკავა. სერიალმა „შუა ქალაქში“ ქართულ ტელესივრცეში არაერთი დასამახსოვრებელი პერსონაჟი შექმნა, თუმცა ანანო მათ შორის ერთ-ერთი ყველაზე ამოსაცნობი და საყვარელი გმირი გახდა. სწორედ ამ როლმა მოუტანა მსახიობს ფართო პოპულარობა, თუმცა წლების შემდეგ მარიამი გულწრფელად ჰყვება, რომ ასეთ ცნობადობას თავისი რთული მხარეც ჰქონდა.
მსახიობის თქმით, ტელეპოპულარობა ძალიან სწრაფად მოდის და ხშირად ასევე სწრაფად ქრება. მას ეგონა, რომ ანანოს მიმართ მაყურებლის განსაკუთრებული დამოკიდებულებაც დროებითი იქნებოდა, თუმცა ასე არ მოხდა. წლები გავიდა, მარიამ ჯოლოგუამ თეატრსა და კინოში არაერთი სხვა როლი შექმნა, მაგრამ ხალხისთვის ის მაინც დიდხანს დარჩა იმ გულუბრყვილო, ნათელ და ყველასთვის ახლობელ ანანოდ, რომელმაც მაყურებელს ეკრანიდან თავი შეაყვარა.
როგორც მსახიობი იხსენებს, იყო პერიოდი, როცა უნდოდა, ხალხს ვეღარ ეცნო. ფიქრობდა, რომ უნდა დაენგრია ის იმიჯი, რომელიც ერთმა წარმატებულმა როლმა მის გარშემო შექმნა. ეს არ იყო უარყოფა მაყურებლის სიყვარულის მიმართ, არამედ პროფესიული სურვილი — დაენახათ მასში არა მხოლოდ ერთი პერსონაჟი, არამედ მსახიობი, რომელსაც სხვადასხვა სახის, ხასიათისა და სირთულის როლის შექმნა შეუძლია.
ამ რთულ პერიოდში მისთვის მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ნინო კასრაძის რჩევა. მარიამ ჯოლოგუას თქმით, სწორედ მან უთხრა, რომ ანანოს წინააღმდეგ ბრძოლა შეცდომა იქნებოდა. პირიქით, ასეთი როლი, რომელიც ადამიანების მეხსიერებაში ასე ძლიერად რჩება, უნდა გახდეს არა ტვირთი, არამედ საყრდენი. ნინო კასრაძემ მსახიობს ურჩია, აღარ დაბრუნებოდა ანანოს იმავე ფორმით, მაგრამ შეექმნა ახალი ვერსიები, ახალი სახეები და პროფესიული გზა იმ სიყვარულზე აეშენებინა, რომელიც მაყურებელმა ერთხელ უკვე მისცა.
მარიამ ჯოლოგუას კარიერა მხოლოდ „შუა ქალაქში“ შესრულებული როლით არ შემოიფარგლება. ის თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულია და 2010 წლიდან „თავისუფალი თეატრის“ მსახიობია. თეატრის სცენაზე მას არაერთი განსხვავებული სახე აქვს შექმნილი, მათ შორის ისეთ სპექტაკლებში, როგორებიცაა „პეპი გრძელი წინდა“, „კავკასიური ცარცის წრე“, „რიჩარდ III“, „სამანიშვილის დედინაცვალი“ და სხვა დადგმები.
მსახიობის გულწრფელი აღიარება კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რომ პოპულარობა მხოლოდ წარმატება არ არის. ზოგჯერ ის ადამიანისთვის ჩარჩოდ იქცევა, საიდანაც გამოსვლა რთულია. მარიამ ჯოლოგუას შემთხვევაში ანანო ერთდროულად აღმოჩნდა დიდი სიყვარული, დიდი გამოცდა და პროფესიული ბიძგი, რომელმაც მსახიობს საკუთარი თავის თავიდან აღმოჩენის აუცილებლობა დაანახა.
დღეს მარიამ ჯოლოგუა იმ გზას აგრძელებს, სადაც მაყურებლის ძველი სიყვარული და ახალი როლების მოლოდინი ერთმანეთს ხვდება. ანანო მის შემოქმედებით ბიოგრაფიაში დარჩა როგორც ნათელი და დაუვიწყარი პერსონაჟი, მაგრამ თავად მსახიობი ამ ამბავს უკვე სხვანაირად უყურებს — არა როგორც იმიჯს, რომლის დანგრევაც სურდა, არამედ როგორც გამოცდილებას, რომელმაც მისი პროფესიული გზა კიდევ უფრო ღრმა და საინტერესო გახადა.
