მაიკო კაჭკაჭიშვილი განვლილ გზაზე: „ლევანი ყოველ კვირას ჩვენთანაა, უბრალოდ ერთ სახლში აღარ ვცხოვრობთ“
მაიკო კაჭკაჭიშვილი იმ ადამიანებს შორისაა, ვინც საკუთარ ცხოვრებაზე ხმამაღლა და გულწრფელად საუბარს არ გაურბის. მისთვის განვლილი წლები მხოლოდ წარსულის მოგონებები არ არის — ეს არის გამოცდილება, რომელმაც უფრო მშვიდი, გაწონასწორებული და ძლიერი გახადა. როგორც თავად ამბობს, ასაკის მატება არ აშინებს, პირიქით, დღეს საკუთარ თავთან ბევრად უფრო ჰარმონიულად გრძნობს თავს. მის ცხოვრებაში იყო ნათელი პერიოდებიც და რთული ეტაპებიც, თუმცა ახლა ამბობს, რომ შინაგან სიმშვიდეს მიაღწია და ბევრ რამეს უფრო გააზრებულად უყურებს.
მაიკოს თქმით, წლების განმავლობაში ადამიანების გადაფასებაც ისწავლა. დღეს მის გვერდით მხოლოდ ის ადამიანები არიან, ვისაც ენდობა, ვინც მისთვის ერთგულებასა და ნამდვილ ურთიერთობას ნიშნავს. ეს სიმშვიდე მის საუბარშიც იგრძნობა — თითქოს წარსულის ტკივილებს აღარ აძლევს საშუალებას, დღევანდელი დღე დააბნელოს. პირიქით, ცდილობს, ყველაფერს მადლიერებით შეხედოს, რადგან მიაჩნია, რომ ცხოვრება სწორედ გამოცდილებებით გვასწავლის სწორ არჩევანს.
განსაკუთრებით საინტერესო იყო მისი საუბარი ლევან ლაზარიშვილთან ურთიერთობაზე. მაიკომ აღნიშნა, რომ ისინი ექვსი წელი იყვნენ ცოლ-ქმარი, თუმცა დაშორებას ოჯახის დანგრევას ვერ უწოდებს. მისი თქმით, ლევანი ყოველ კვირას მათთანაა, ურთიერთობა კარგი აქვთ და უბრალოდ ერთ სახლში აღარ ცხოვრობენ. ეს ფრაზა ბევრისთვის მოულოდნელი აღმოჩნდა, რადგან საზოგადოება ხშირად დაშორებას კონფლიქტთან, წყენასთან და საბოლოო დაშორებასთან აიგივებს, თუმცა მაიკოს მაგალითი სხვაგვარ სურათს აჩვენებს.
მისი მონათხრობიდან ჩანს, რომ მათ შორის ადამიანური ურთიერთობა შენარჩუნებულია. მაიკო ამბობს, რომ ლევანის ოჯახი და მისი ოჯახიც მუდმივად კონტაქტზე არიან, ერთად აღნიშნავენ მნიშვნელოვან დღეებს, დაბადების დღეებსა და ოჯახურ მოვლენებს. ამიტომაც მათთვის ეს არ არის დანგრეული ოჯახი იმ მძიმე მნიშვნელობით, როგორც ამას ხშირად საზოგადოება აღიქვამს. უბრალოდ, შეიცვალა ცხოვრების ფორმა, მაგრამ არა ურთიერთობის პატივისცემა.
მაიკო საკუთარ თავს მარტოსულ ადამიანადაც ახასიათებს. ამბობს, რომ ბრძოლა და საქმის კეთება მარტო ურჩევნია. მისი თქმით, მაშინაც კი, როცა ქმარი ჰყავდა, შინაგანად მაინც დამოუკიდებელი იყო, ხოლო დაშორების ინიციატორიც თავად გახდა. ამ გადაწყვეტილებას დღეს არ ნანობს, რადგან როგორც ამბობს, ასე ბევრად კარგად გრძნობს თავს. მისთვის მარტოობა სიცარიელეს არ ნიშნავს — პირიქით, ეს არის მდგომარეობა, სადაც საკუთარ თავთან უფრო ახლოს არის და საკუთარ ძალას უკეთ გრძნობს.
მიუხედავად პირად ცხოვრებაში გადატანილი ცვლილებებისა, მაიკო ბედნიერების მთავარ წყაროდ ოჯახს, შვილებს, მსმენელსა და საყვარელ საქმეს ასახელებს. ამბობს, რომ გულშემატკივრების სიტყვები, კომენტარები და სითბო ძალიან დიდ ემოციას აძლევს. განსაკუთრებით აბედნიერებს, როცა ადამიანები მის შვილებზე, ოჯახზე ან შემოქმედებაზე კეთილ სიტყვებს წერენ. მისი თქმით, თავს არა უბრალოდ იღბლიანად, არამედ ზედმეტად იღბლიანად გრძნობს.
დღეს მაიკოს აქვს საკუთარი სტუდია, ჰყავს ბევრი ნიჭიერი მოსწავლე და გარშემო ისეთი ადამიანები, რომლებიც მის ცხოვრებას მნიშვნელობას მატებენ. ის მადლობას უხდის სამყაროსა და ღმერთს იმისთვის, რაც აქვს. მისი სიტყვებიდან ჩანს, რომ ბედნიერებას უკვე სხვაგვარად ზომავს — არა ხმაურიანი წარმატებებით ან გარეგნული ბრწყინვალებით, არამედ ადამიანებით, ნდობით, საქმითა და იმ სიმშვიდით, რომელიც საკუთარ თავთან შეთანხმების შემდეგ მოდის.
მაიკო კაჭკაჭიშვილის ეს გულწრფელი საუბარი კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რომ ზოგჯერ ურთიერთობის დასრულება არ ნიშნავს ყველაფრის ნგრევას. შეიძლება ორი ადამიანი აღარ ცხოვრობდეს ერთ სახლში, მაგრამ მაინც შეინარჩუნოს პატივისცემა, ოჯახური კავშირი და ადამიანური სიახლოვე. სწორედ ამიტომ მისი სიტყვები ბევრისთვის აღმოჩნდა არა სკანდალური აღიარება, არამედ ცხოვრების უფრო მშვიდი და成熟ებული ხედვა — სადაც მთავარი აღარ არის ფორმა, არამედ ის, რამდენად ღირსეულად რჩებიან ადამიანები ერთმანეთის ცხოვრებაში.
