სოფო ჯაფარიძის ისტორია, რომელმაც წონის დასაკლებად პოპულარულ პრეპარატს მიმართა, საზოგადოებისთვის კიდევ ერთხელ გახდა სერიოზული დაფიქრებისა და გაფრთხილების საფუძველი. ბოლო წლებში თანამედროვე სამყაროში და განსაკუთრებით სოციალურ ქსელებში უპრეცედენტოდ პოპულარული გახდა ისეთი მედიკამენტების გამოყენება, როგორიცაა “ოზემპიკი” და “მუნჯარო”. თავდაპირველად ეს პრეპარატები მეორე ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ შეიქმნა, თუმცა დღესდღეობით ისინი მასობრივად და ხშირად უკონტროლოდ გამოიყენება წონაში სწრაფად დასაკლებად. ცნობილმა ტელეწამყვანმა, სოფო ჯაფარიძემ, საკუთარ საავტორო გადაცემაში, სახელწოდებით “მედგიდი”, სრულიად გულწრფელად და ღიად ისაუბრა თავის უმძიმეს გამოცდილებაზე. მან საზოგადოებას დეტალურად გაუზიარა ის დამანგრეველი შედეგები, რაც პროფესიონალი ექიმების რჩევის უგულებელყოფამ და სასურველი ფორმებისკენ სწრაფვამ მოუტანა. მისი ემოციური მონათხრობი ნათლად აჩვენებს, თუ რამხელა, ხშირად სასიკვდილო საფრთხეს შეიცავს მედიკამენტების თვითნებური მიღება მხოლოდ ესთეტიკური მიზნებისთვის, როდესაც ადამიანები საკუთარ სხეულზე დაუნდობელ ექსპერიმენტებს ატარებენ.
როგორც თავად სოფო აღნიშნავს და იხსენებს, მან ამ სკანდალური პრეპარატის დახმარებით მართლაც შეძლო 21 კილოგრამის დაკლება მოკლე დროში, თუმცა ამ ერთი შეხედვით შთამბეჭდავმა შედეგმა იგი საბოლოოდ პირდაპირ საოპერაციო მაგიდამდე მიიყვანა. ტელეწამყვანი საჯაროდ იხსენებს იმ ფაქტს, რომ პროფესიონალი ენდოკრინოლოგები, მათ შორის ყველასთვის ცნობილი და გამოცდილი ექიმი ლაშა უჩავა, კატეგორიული და უკომპრომისო წინააღმდეგნი იყვნენ მის მიერ ამ პრეპარატის წონის კლების მიზნით გამოყენებისა. მიუხედავად სპეციალისტების ასეთი მკაცრი და განმეორებადი გაფრთხილებისა, სოფომ მაინც გადაწყვიტა გარისკვა, რადგან სწრაფი შედეგის ცდუნება ძალიან დიდი აღმოჩნდა. „მე მახსოვს ის ძალიან დიდი წინააღმდეგობა… სამწუხაროდ, ძალიან არაექიმურად მოვიქეცი და არ დავუჯერე,“ – გულწრფელად აღიარებს ის საკუთარ შეცდომას. ეს კონკრეტული შემთხვევა არის ყველაზე თვალსაჩინო და მტკივნეული მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება მიმზიდველმა, სწრაფმა და მარტივმა შედეგმა ადამიანს საკუთარი ჯანმრთელობის ფასი სრულად დაავიწყოს და ორგანიზმი ისეთ გამოუსწორებელ ზიანამდე მიიყვანოს, რომლის გამოსწორებასაც შემდეგ ქირურგიული ჩარევა და ხანგრძლივი მკურნალობა სჭირდება.
სამედიცინო თვალსაზრისით, “ოზემპიკის” და მსგავსი პრეპარატების მთავარი მოქმედი ნივთიერება სემაგლუტიდია, რომელიც ორგანიზმში არსებულ ბუნებრივ ჰორმონს (GLP-1) ბაძავს და მის იმიტაციას ახდენს. ეს კონკრეტული ჰორმონი პირდაპირ პასუხისმგებელია მადის რეგულაციაზე, კუჭის დაცლის პროცესის ხელოვნურად შენელებასა და სისხლში შაქრის დონის მკაცრ კონტროლზე. სწორედ ამ მექანიზმის გამო ადამიანი შიმშილს თითქმის ვეღარ გრძნობს, სწრაფად ნაყრდება უმცირესი ულუფით და მარტივად იკლებს წონაში ყოველგვარი ფიზიკური დატვირთვის გარეშე. თანამედროვე სოციალურ ქსელებში ეს პრეპარატები ნამდვილ „სასწაულ საშუალებად“ და მაგიურ ჯოხად მოინათლა, რადგან ადამიანისგან არ მოითხოვს არც დამღლელ ვარჯიშს და არც მკაცრ დიეტებს. თუმცა, ამ ბრჭყვიალა და მიმზიდველი ფასადის მიღმა იმალება უამრავი მძიმე გვერდითი მოვლენა. პაციენტები ხშირად უჩივიან გაუსაძლის გულისრევას, საჭმლის მომნელებელი სისტემის სერიოზულ და ზოგჯერ შეუქცევად პრობლემებს, ძლიერ, პარალიზებელ სისუსტეს და კუნთოვანი მასის კარგვას, რაც საბოლოო ჯამში ადამიანის სასიცოცხლო ენერგიას სრულად ფიტავს.
სწორედ ამიტომ, სამედიცინო სფეროს წარმომადგენლები და წამყვანი სპეციალისტები განუწყვეტლივ და საგანგაშოდ აფრთხილებენ საზოგადოებას, რომ მსგავსი პრეპარატები ნამდვილად არ წარმოადგენს უნივერსალურ, უსაფრთხო გამოსავალს ზედმეტი წონის წინააღმდეგ საბრძოლველად. მათი გამოყენება დასაშვებია მხოლოდ და მხოლოდ ექიმის მკაცრი, უწყვეტი მეთვალყურეობის ქვეშ და კონკრეტული, სერიოზული სამედიცინო ჩვენებების დროს, როდესაც პაციენტის ჯანმრთელობის მდგომარეობა ამას კრიტიკულად მოითხოვს. სოფო ჯაფარიძის ეს უმძიმესი პირადი შემთხვევა კიდევ ერთხელ, ხმამაღლა გვახსენებს იმ უდავო ჭეშმარიტებას, რომ სილამაზის სუბიექტური სტანდარტებისკენ სწრაფვა არასდროს უნდა აღემატებოდეს საკუთარ ჯანმრთელობაზე და სიცოცხლეზე ზრუნვას. წონაში კლება უნდა იყოს ბუნებრივი, ეტაპობრივი და ჯანსაღი პროცესი, რომელიც აუცილებლად უნდა მიმდინარეობდეს სწორი კვებისა და ადეკვატური ფიზიკური აქტივობის თანხლებით. მხოლოდ ამ გზით არის შესაძლებელი მივიღოთ მდგრადი შედეგი და სამუდამოდ ავიცილოთ თავიდან ისეთი მძიმე, სიცოცხლისთვის საშიში გართულებები, როგორიც სრულიად ჯანმრთელი ადამიანის საოპერაციო მაგიდაზე მოხვედრაა.
