ქართველი საზოგადოებისთვის კარგად ცნობილი და საყვარელი სახე, განო მელითაური, კვლავ შეეხო ერთ-ერთ ყველაზე მტკივნეულ თემას საკუთარ ცხოვრებაში — კოტე თოლორდავას დაკარგვას, რომლის ხსოვნაც დღემდე ცოცხალია როგორც მის გულში, ისე იმ ადამიანების გონებაში, ვინც მას იცნობდა ან მის შემოქმედებას აფასებდა. წლები გადის, დრო თითქოს თავის საქმეს აკეთებს, მაგრამ არსებობს ტკივილი, რომელიც არ ქრება, არამედ უბრალოდ სხვა ფორმას იღებს — უფრო ჩუმს, უფრო ღრმას და უფრო პირადს.
განო მელითაურმა ამჯერად განსაკუთრებულად ემოციური სიტყვებით გაიხსენა ის დღეები, როდესაც ტრაგედია მოხდა. მისი თქმით, უკვე 11 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც კოტე თოლორდავა „ვნების კვირაში გადაინაცვლა მარადიულ სასუფეველში“, თუმცა ეს დრო მისთვის მხოლოდ ციფრია — შინაგანად ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც მაშინ. ეს არ არის უბრალოდ მოგონება, ეს არის განცდა, რომელიც მუდმივად თან სდევს ადამიანს და მასთან ერთად იზრდება.
მისი სიტყვებიდან აშკარად იგრძნობა, რომ კოტე თოლორდავა მისთვის მხოლოდ კოლეგა ან მეგობარი არ ყოფილა — ის იყო ადამიანი, რომელმაც მნიშვნელოვანი კვალი დატოვა მის ცხოვრებაში. ასეთი ადამიანები არასოდეს ქრებიან. ისინი რჩებიან ისტორიებში, საერთო მოგონებებში, დეტალებში, რომლებიც სხვებისთვის შესაძლოა უმნიშვნელო იყოს, მაგრამ შენთვის — მთელი სამყაროა.
განოს თქმით, განსაკუთრებით სიმბოლურია ის ფაქტი, რომ ეს ყველაფერი სწორედ ვნების კვირაში მოხდა — დრო, რომელიც ქრისტიანულ სამყაროში ტკივილს, მსხვერპლს და იმედს უკავშირდება. ეს პარალელი მისთვის კიდევ უფრო ამძაფრებს იმ ემოციებს, რაც წლების შემდეგაც არ კარგავს სიმწვავეს. თითქოს ეს დრო ყოველწლიურად აბრუნებს მას იმ წერტილში, სადაც ყველაფერი შეიცვალა.
მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრება გრძელდება და ადამიანი იძულებულია გააგრძელოს გზა, არსებობს რაღაც, რაც მუდმივად უკან გიხმობს — არა იმისთვის, რომ გაჩერდე, არამედ იმისთვის, რომ არ დაივიწყო. განო მელითაურისთვის ეს სწორედ კოტეს ხსოვნაა. ის არ საუბრობს ხმამაღლა, არ ცდილობს დრამატიზებას, მაგრამ მის თითოეულ სიტყვაში იგრძნობა სიღრმე და სიჩუმეში დამალული ტკივილი.
საზოგადოებისთვის ასეთი გულწრფელი აღიარებები განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი ხდება, რადგან ისინი გვახსენებს, რომ ცნობილი ადამიანებიც იგივე ემოციებს განიცდიან, რასაც ჩვენ — ისინი ასევე კარგავენ, ტკივიან და ცდილობენ ამ ტკივილთან ერთად ცხოვრებას. სწორედ ეს ხდის მათ უფრო ახლობელს და ადამიანურს.
განოსთვის ეს მხოლოდ წარსულის გახსენება არ არის — ეს არის პატივისცემა, მადლიერება და სიყვარულის გამოხატვა იმ ადამიანის მიმართ, რომელიც მის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი იყო. და მიუხედავად იმისა, რომ სიტყვები ვერასოდეს აღწერს სრულად იმ განცდებს, რაც ასეთ დროს აქვს ადამიანს, მისი მონაყოლი მაინც ახერხებს იმ ემოციის გადმოცემას, რომელიც გულიდან მოდის.
ასეთი ისტორიები გვაიძულებს დავფიქრდეთ დროის ფასზე, ადამიანებზე, რომლებიც ჩვენს გვერდით არიან, და იმაზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია მათი დაფასება მაშინ, როცა ისინი ჩვენს გვერდით არიან. რადგან საბოლოოდ, რაც რჩება, არის მხოლოდ მოგონებები — და სწორედ ისინი ქმნიან ჩვენს შინაგან სამყაროს.
