ქართული კინოსა და თეატრის სამყაროში ბევრი ლამაზი წყვილი გვინახავს, თუმცა ნათია გოგოჭურისა და ზაზა კოლელიშვილის კავშირი განსაკუთრებულია. მათი ისტორია არ არის მხოლოდ ეკრანული რომანტიკა – ეს არის რეალური ცხოვრება, სავსე სირთულეებით, შემოქმედებითი ძიებებითა და იმ დიდი ერთგულებით, რომელიც დღეს იშვიათობაა. როდესაც მსახიობი ნათია გოგოჭური საკუთარ ცხოვრებაზე საუბრობს, მისი სიტყვები ყოველთვის ღრმა და დამაფიქრებელია. „რადგან დღემდე ერთად ვართ, ესე იგი მიღირდა მასთან ცხოვრება“, – ამბობს ის და ამ ფრაზაში მთელი მათი საერთო წარსული, ათწლეულების განმავლობაში დაგროვილი ემოციები და გამოცდილება იკითხება. მათი სიყვარული არ ყოფილა ყოველთვის მშვიდი და უღრუბლო, მაგრამ სწორედ ამ სიმძიმემ და სირთულეებმა გახადა ის ასეთი მყარი და ფასეული.
ნათია და ზაზა წლების განმავლობაში ქმნიდნენ არა მხოლოდ ოჯახს, არამედ ეპოქალურ შემოქმედებით ტანდემს. ხელოვანთა ოჯახში ცხოვრება ყოველთვის ორმაგ პასუხისმგებლობას და ემოციურ დატვირთვას გულისხმობს. ორივე მსახიობს საკუთარი ამბიციები, ხასიათი და სამყარო ჰქონდა, თუმცა მათ შეძლეს ერთმანეთისთვის ადგილი დაეთმოთ ისე, რომ საკუთარი თავიც არ დაეკარგათ. ნათია იხსენებს, რომ ზაზასთან თანაცხოვრება დიდ მოთმინებასა და გაგებას მოითხოვდა, თუმცა იმავდროულად ეს იყო მუდმივი ინტერესი და აღფრთოვანება მისი ნიჭითა და პიროვნებით. მსახიობი აღნიშნავს, რომ სიყვარული, რომელიც დროს უძლებს, მხოლოდ ვნებაზე არ დგას; ის ნდობაზე, მეგობრობასა და იმ საერთო ღირებულებებზეა დაფუძნებული, რომლებმაც მათ ყველაზე რთულ პერიოდებშიც კი ერთმანეთი შეანარჩუნებინათ.
მათი ურთიერთობა ქართული საზოგადოებისთვის ყოველთვის იყო მისაბაძი მაგალითი იმისა, თუ როგორ უნდა შევინარჩუნოთ ადამიანური სიახლოვე მაშინაც კი, როცა ირგვლივ ყველაფერი იცვლება. ნათია გოგოჭური გულწრფელად აღიარებს, რომ ცხოვრებისეული ქარიშხლები მათ ოჯახსაც არაერთხელ დაატყდა თავს, თუმცა მთავარი ის არის, რომ დღეს, გადასახედიდან, ის არაფერს შეცვლიდა. ზაზა კოლელიშვილის მხარდაჭერა და მისი გვერდით ყოფნა მსახიობისთვის იყო ის საყრდენი, რომელმაც მას საშუალება მისცა პროფესიაშიც და პიროვნულადაც რეალიზებულიყო. ეს არის ისტორია ორ ადამიანზე, რომლებმაც ერთმანეთს კი არ დააბრალეს ცხოვრების სირთულეები, არამედ ერთად გაიარეს გზა ტკივილიდან დიდ ბედნიერებამდე. მათი სიყვარული დღესაც ისეთივე ცოცხალი და მნიშვნელოვანია, როგორც წლების წინ, რადგან მათ ისწავლეს მთავარი – ერთმანეთის გაფრთხილება და დაფასება ყოველდღიურ ყოფაში.
