ქართული ნაციონალური ბალეტი „სუხიშვილები“ მხოლოდ ანსამბლი არ არის – ეს არის ქვეყნის ისტორია, კულტურული კოდი და ერთი ოჯახის თავგანწირული შრომის შედეგი, რომელიც თაობიდან თაობას გადაეცემა. დღეს ამ დიდებულ მემკვიდრეობას სათავეში ნინო და ილიკო სუხიშვილები უდგანან. მათი ურთიერთობა ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალო და-ძმობა ან საქმიანი პარტნიორობა. ნინო სუხიშვილი ერთ-ერთ ინტერვიუში საუბრობს იმ დიდ პასუხისმგებლობაზე და სევდაზე, რომელიც წლებმა და ახლობელი ადამიანების დაკარგვამ მოიტანა. ნინო აღნიშნავს, რომ ახლა, როდესაც მათი ოჯახის უფროსი წევრები, ვინც ამ ანსამბლის საძირკველს ქმნიდნენ, აღარ არიან ცოცხლები, ის და ილიკო სრულიად მარტო დარჩნენ ამ უზარმაზარი ტვირთის წინაშე. მისი თქმით, „ახლა, როცა ფაქტობრივად ოჯახში ძალიან ცოტანი დავრჩით, მე და ილიკო ვართ“, რაც ხაზს უსვამს იმ უხილავ კავშირს, რომელიც მათ შორის არსებობს. ეს სიტყვები სავსეა როგორც სევდით, ისე იმ დიდი ძალისხმევით, რომელსაც ისინი ყოველდღიურად დებენ ანსამბლის სიცოცხლისუნარიანობის შესანარჩუნებლად.
ნინო იხსენებს, რომ მათი ბავშვობა და მთელი ცხოვრება მჭიდროდ იყო დაკავშირებული რეპეტიციებთან, გასტროლებთან და იმ მუდმივ ძიებასთან, რომელსაც მათი პაპა და ბებია, შემდეგ კი მშობლები ეწეოდნენ. ილიკო სუხიშვილი, როგორც ანსამბლის მხატვრული ხელმძღვანელი და ქორეოგრაფი, მუდმივად ინოვაციების ძიებაშია, ნინო კი არის ის ძალა, რომელიც ორგანიზაციულ და ადმინისტრაციულ საკითხებს მართავს, თუმცა მათი კავშირი შემოქმედებით პროცესშიც განუყოფელია. ნინო ხაზს უსვამს, რომ ილიკოსთან მუშაობა ზოგჯერ რთულია, რადგან ორივე მაქსიმალისტია, თუმცა სწორედ ეს ერთსულოვნებაა იმ წარმატების საწინდარი, რომელსაც ანსამბლი დღემდე ინარჩუნებს. როდესაც ოჯახის წევრები მიდიან, რჩება მხოლოდ მოგონებები და ის საქმე, რომელიც მათ დატოვეს. ნინოსთვის და ილიკოსთვის ეს საქმე მათი ცხოვრების აზრია. ისინი ერთმანეთისთვის ყველაფერი გახდნენ – მრჩევლები, დასაყრდენი და ერთადერთი ადამიანები, ვისაც ბოლომდე ესმით იმ ტვირთის სიმძიმე, რასაც „სუხიშვილობის“ ტარება ჰქვია.
ინტერვიუში ნინო ასევე ეხება იმ პერიოდებს, როდესაც მათ უწევთ გადაწყვეტილებების მიღება რადიკალურ ცვლილებებზე ქორეოგრაფიაში. ილიკოს ხედვა ხშირად ავანგარდულია, რაც ზოგჯერ საზოგადოებაში აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს, თუმცა ნინო ყოველთვის მისი პირველი მხარდამჭერია. ის ამბობს, რომ მათ ოჯახურ წრეში დარჩენილი მცირე რაოდენობა მათ კიდევ უფრო მეტად აახლოებს. ეს არის ერთგვარი თავდაცვითი რეაქცია სამყაროს წინაშე, სადაც ისინი ერთმანეთის ზურგს ამაგრებენ. ნინო სუხიშვილის გულახდილი საუბარი გვაჩვენებს, რომ სცენის მიღმა, სადაც ათასობით ადამიანი ტაშს უკრავს მათ გენიალურ დადგმებს, არსებობს ორი ადამიანის ძალიან პირადი, სევდიანი და ამავდროულად ძლიერი სამყარო. მათ იციან, რომ წინაპრების დანატოვარი არ უნდა გაქრეს და სწორედ ეს შეგრძნება აძლევთ ძალას, რომ ყოველი დილა ახალი ენერგიით დაიწყონ, მიუხედავად იმ დანაკლისისა, რომელსაც ოჯახის წევრების წასვლა ჰქვია. საბოლოო ჯამში, ნინო და ილიკო სუხიშვილები არიან არა მხოლოდ ცეკვის დიდოსტატები, არამედ ოჯახური ერთგულების სიმბოლოები, რომლებმაც შეძლეს და პირადი ტკივილი დიდ ხელოვნებად აქციეს.
