მუსიკოსი და პოეტი დათო ევგენიძე საზოგადოებისთვის ყოველთვის ასოცირდება განსაკუთრებულ არტისტულობასთან, ღრმა მუსიკასთან და პოეზიასთან, თუმცა მის შემოქმედებით წარმატებასა და ბოჰემურ ცხოვრებას მიღმა უმძიმესი ტკივილი იმალება, რომელმაც მისი სამყარო სამუდამოდ შეცვალა. წლების შემდეგ, მუსიკოსმა კვლავ გაიხსენა ის საბედისწერო დღე, როდესაც მისი 16 წლის და, ლია, ზღვაში უბედური შემთხვევის მსხვერპლი გახდა. ეს ისტორია არა მხოლოდ ოჯახურ ტრაგედიაზეა, არამედ იმაზეც, თუ როგორ იბადება ნამდვილი ხელოვნება უდიდესი ტკივილისგან და როგორ შეიძლება ერთმა წამმა მთელი ცხოვრების მდინარება შეცვალოს.
ტრაგედია გრიგოლეთში დატრიალდა, სადაც ოჯახი დასასვენებლად იმყოფებოდა. დათო მაშინ სულ რაღაც 18 წლის იყო, მისი და კი — 16-ის. როგორც მუსიკოსი იხსენებს, ბავშვები ზღვაში ერთობოდნენ და ერთმანეთს აყვინთებდნენ, რაც ერთი შეხედვით უწყინარი თამაში უნდა ყოფილიყო. თუმცა, ამ თამაშს საბედისწერო დასასრული აღმოაჩნდა. ერთ-ერთმა ბიჭმა ლია წყალქვეშ იმაზე მეტი ხნით გააჩერა, ვიდრე ამის ატანა მოზარდის ორგანიზმს შეეძლო. შიშისგან თუ ჟანგბადის ნაკლებობისგან, გოგონას გულმა ვერ გაუძლო და ფაქტობრივად, ადგილზევე „გაუსკდა“. დათო ჰყვება, რომ როდესაც ბავშვებმა სისხლი დაინახეს, შეეშინდათ და გაიქცნენ, ლია კი ზღვამ წაიღო.
ამ ამბავში კიდევ ერთი შემზარავი დეტალი დედას უკავშირდება. სანამ ცხედარს იპოვიდნენ, სამძებრო სამუშაოებში თვითმფრინავები და კატერებიც კი იყვნენ ჩართულები. ერთ-ერთი გადაფრენისას მაძიებლებმა დაინახეს, რომ ლიას ხელში კამერა (საცურაო რგოლი) ეჭირა და დედას შეატყობინეს, რომ ის ცოცხალი იყო და წყალს მიჰქონდა. თუმცა, რეალურად გოგონა უკვე გარდაცვლილი იყო და მისი სხეული მხოლოდ ინერციით ტივტივებდა. ეს ცრუ იმედი ოჯახისთვის კიდევ უფრო მძიმე აღმოჩნდა, ვიდრე თავად რეალობა. მუსიკოსი ამბობს, რომ სწორედ ამ დღეს დასრულდა მისი ბავშვობა და დაიბადა ის ხელოვანი, რომელსაც დღეს ვიცნობთ.
დათო ევგენიძის თქმით, მისი მუსიკა ჟანრობრივად სწორედ ამ ტკივილის შემდეგ შეიცვალა. პირველივე ნაწარმოები, რომელიც დის დაკრძალვის დღეს დაწერა, იყო რეკვიემი. მანამდე დაწერილი მუსიკა თითქოს სხვა ადამიანს ეკუთვნოდა, ხოლო ლიას გარდაცვალების შემდეგ მის შემოქმედებაში ღრმა ტრაგიზმი და მისტიკური სევდა დამკვიდრდა. მუსიკოსი თვლის, რომ თუ სიკვდილთან ურთიერთობას არ ისწავლი, ღმერთთან სარკმელები გეკეტება, რადგან სიკვდილიც უფლის მიერ შექმნილი სამყაროს ნაწილია.
წლების შემდეგ ამ ამბავს კიდევ უფრო დრამატული გაგრძელება ჰქონდა. დათო იხსენებს, რომ მასთან მივიდა მამაკაცი და გამოუტყდა, რომ სწორედ ის იყო ის ბიჭი, რომელმაც წლების წინ, ბავშვური დაუფიქრებლობით, მისი და ზღვაში ჩააყვინთინა. მუსიკოსისთვის ეს აღსარება იყო მტკიცებულება იმისა, რომ ეს ტკივილი მხოლოდ მას კი არა, იმ ადამიანსაც მთელი ცხოვრება თან სდევდა. დათო ევგენიძის ეს ისტორია არის შეხსენება იმისა, თუ რამდენად მყიფეა ადამიანის სიცოცხლე და როგორ შეიძლება წამიერმა გაუაზრებელმა ქმედებამ წარუშლელი კვალი დატოვოს ბევრი ადამიანის ბედზე. დღეს მუსიკოსი ამ ტკივილს თავის შემოქმედებაში აცოცხლებს და ყოველი ნოტი, რომელსაც ის უკრავს, გარკვეულწილად იმ 16 წლის გოგონას ხსოვნას ეძღვნება, რომელმაც სამყარო ასე ადრე დატოვა.
