ბოლო დღეებში საზოგადოებაში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა მიხეილ სააკაშვილის მიერ გავრცელებულ ემოციურ წერილს, რომელიც მის ქალიშვილს, ელის-მარია სააკაშვილს ეხება. ტექსტში, რომელიც ერთდროულად სავსეა ტკივილით, სევდითა და ირონიით, ყოფილი პრეზიდენტი ეხება ოჯახურ თემებს, ურთიერთობებსა და იმ რთულ რეალობას, რომელშიც წლებია თავად იმყოფება.
სააკაშვილი წერილში გულწრფელად აღწერს, როგორ აღიქვამს გარშემომყოფთა კომენტარებსა და ჭორებს მისი პირადი ცხოვრების შესახებ. განსაკუთრებული აქცენტი კეთდება ფრაზაზე, რომელმაც საზოგადოებაში დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია — „როგორ, შენ მიშა მიატოვე და ვიღაცას ცოლად გაჰყევიო?“ — რაც ნათლად ასახავს იმ სტერეოტიპულ დამოკიდებულებას, რომელსაც ავტორი აკრიტიკებს.
ტექსტში მიხეილ სააკაშვილი იხსენებს ოჯახურ წარსულს, საკუთარ შეცდომებსა და იმ მძიმე პერიოდებს, რომლებმაც გავლენა მოახდინა როგორც მის ცხოვრებაზე, ისე მის შვილებზე. იგი ხაზს უსვამს, რომ პოლიტიკურმა ბრძოლებმა და ხანგრძლივმა განცალკევებამ ოჯახთან დიდი ემოციური კვალი დატოვა, თუმცა ამავდროულად ცდილობს, საზოგადოებას აჩვენოს ადამიანური მხარე — მამა, რომელსაც ენატრება შვილი და რომელსაც აწუხებს მისი ბედის მიმართ გამოთქმული უხეში შეფასებები.
განსაკუთრებულად ემოციურია წერილის ის ნაწილი, სადაც ავტორი სოფო ნიჟარაძის თემას ეხება და საზოგადოებრივი განსჯის სიმძიმეზე საუბრობს. მისი სიტყვები არ არის მიმართული კონკრეტული ადამიანების წინააღმდეგ, არამედ უფრო ფართო სოციალური ფენომენისკენ — როგორ ექცევა საზოგადოება ცნობილ ადამიანებსა და მათ პირად ცხოვრებას, როგორ იქცევა ჭორი „სიმართლედ“ და როგორ იკარგება რეალური ემპათია.
სტატია მთლიანობაში ქმნის შთაბეჭდილებას არა პოლიტიკური განცხადების, არამედ პირადი აღსარების. ტექსტი მკითხველს აძლევს საშუალებას, სხვა კუთხით შეხედოს ცნობილ ფიგურას — როგორც ადამიანს, რომელსაც აქვს ტკივილი, დანაკარგი და დაუმთავრებელი ემოციური კავშირები. სწორედ ამ გულწრფელობამ გახადა წერილი ერთ-ერთი ყველაზე განხილვადი ბოლო პერიოდში.
