ნანუკა სტამბოლიშვილმა პირველად საკმაოდ გულწრფელად ისაუბრა იმ მძიმე ემოციურ მდგომარეობაზე, რაც საზოგადოებრივი კრიტიკისა და ნეგატიური კომენტარების ფონზე გადაიტანა. მისი თქმით, ეს პერიოდი მისთვის ერთ-ერთი ყველაზე რთული გამოცდილება იყო, რადგან თავი სრულიად დაუცველად და მარტო იგრძნო.
ნანუკამ აღნიშნა, რომ სოციალურ ქსელებში გავრცელებულმა კომენტარებმა მასზე ძლიერი ფსიქოლოგიური ზეწოლა მოახდინა. ადამიანები ხშირად დაუფიქრებლად წერენ სიტყვებს, რომლებიც რეალურ ადამიანს რეალურ ტკივილს აყენებს. მისი განცდა იმდენად მძაფრი იყო, რომ ის საკუთარ თავს „ცხვარს, მგლების ხროვაში მოხვედრილს“ ადარებდა — განცდა, როცა ყველა მხრიდან შეტევა მოდის და გაქცევის გზა აღარ ჩანს.
მისი თქმით, ყველაზე რთული არა თავად კრიტიკა, არამედ მისი ფორმა იყო — აგრესიული, შეურაცხმყოფელი და ხშირად უსამართლო. ნანუკა აღიარებს, რომ ასეთ მომენტებში ადამიანს უჩნდება სურვილი, საერთოდ გაერიდოს საჯარო სივრცეს, თუმცა ამას ყოველთვის ვერ ახერხებ, როდესაც შენი საქმიანობა საზოგადოების ყურადღების ცენტრშია.
სტამბოლიშვილი ასევე შეეხო იმ ფაქტს, რომ ნეგატიური კომენტარები ხშირად არ ეხება კონკრეტულ საქმეს ან პოზიციას, არამედ გადადის პირად სივრცეში, რაც ბევრად უფრო მტკივნეულია. მან ხაზგასმით აღნიშნა, რომ კრიტიკა აუცილებელია, თუმცა მას უნდა ჰქონდეს ზღვარი და ადამიანური სახე.
ნანუკას თქმით, ამ გამოცდილებამ მას ბევრი რამ ასწავლა — მათ შორის ის, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ფსიქოლოგიური გამძლეობა და საკუთარი თავის დაცვა. მიუხედავად ტკივილისა, მან შეძლო საკუთარი ძალების მობილიზება და დღეს ცდილობს, მსგავსი შეტევები უფრო მშვიდად მიიღოს, თუმცა აღიარებს, რომ ეს პროცესი მარტივი არასდროს არის.
მისი ისტორია კიდევ ერთხელ აჩვენებს, თუ რამდენად ძლიერი შეიძლება იყოს სიტყვების გავლენა და რამდენად მნიშვნელოვანია პასუხისმგებლობა, რომელსაც თითოეული ადამიანი ატარებს მაშინ, როდესაც სხვაზე საჯაროდ საუბრობს.
