საქართველოს მესამე პრეზიდენტმა, მიხეილ სააკაშვილმა, რომელიც სასჯელს რუსთავის პენიტენციურ დაწესებულებაში იხდის, სოციალურ ქსელში ვრცელი წერილი გამოაქვეყნა, სადაც ციხის ყოველდღიურობას, პირად გამოცდილებას და იმ ადამიანებზე ფიქრს აღწერს, რომლებიც, მისი თქმით, ქვეყნისთვის აუცილებელ საქმეს უნდა აკეთებდნენ.
წერილი, რომელიც ავტორმა ირონიული აქცენტით „რუსთავის კალათბურთის ციხის ლიგიდან“ მონათლა, ოდნავ ხუმრობით, თუმცა მკვეთრი რეალიზმით გადმოსცემს სასჯელაღსრულების სივრცის ატმოსფეროსა და განწყობებს. ტექსტის ერთ ნაწილში ის ხელოვანებზეც საუბრობს და ხაზს უსვამს, რომ მათ ღირსებასა და პოტენციალს საპატიმრო კედლებს მიღმა, საზოგადოებრივი სიკეთისთვის უნდა ეზრუნათ.
სააკაშვილი წერილში განსაკუთრებულად იხსენებს სოფო ნიჟარაძეს. როგორც ამბობს, „იმ დღეს სოფო მოვიდა, ყოველთვიურ ვიზიტზე“, და შეხვედრა ტრადიციული რეჟიმით, მინის მიღმა, მუდამ ჭრაჭუნა ტელეფონით შედგა. სწორედ მაშინ, მისი სიტყვებით, სოფომ თავი უცხოეთში გადაღებულ ციხის ფილმში წარმოიდგინა — გაუთავებელი, თითქოს უსასრულო გალერეები, რკინის კარების ჩხაკუნი, ნახევრად ბნელი და მოქუფრული სივრცეები, თანმხლები ბადრაგის ნაბიჯების ფონზე.
წერილში აღწერილია, რომ ნიჟარაძეს თან გაახსენდა წლების წინ შესრულებული როლი „ვერის უბნის მელოდიებში“, როდესაც მისი პერსონაჟი ციხეში ხვდება. ავტორის შეფასებით, ეს ასოციაცია კვლავ ცოცხლდება ციხის რეალობის ხატოვან დეტალებში, სადაც ყოველდღიური რუტინა და მუდმივი ხმები გარდაუვალ ფონს ქმნის.
სააკაშვილი ხაზგასმით წერს, რომ ეს ყველაფერი „ნახევრად ხუმრობითაც“ შეიძლება ითქვას, თუმცა მისი აზრით, „ღირსეული ადამიანების“ ცხოვრება ციხეში დიდი დანაშაულია მათი მიმართ, ვისაც „გამომკეტავებად“ მოიხსენიებს. „ეს ხალხი ახლა საოპერო სცენებს უნდა იპყრობდეს, ახალ იუსტიციის სახლებს იგონებდეს, ახალ მედიებს ქმნიდნენ, ნამდვილ პარლამენტში უნდა ისხდნენ — მოკლედ, ქვეყანას, რომელთაც ძალიან სჭირდებათ, უნდა ემსახურებოდნენ. ხოლო დანარჩენ პატიმრებს ბევრად უფრო ადამიანური მოპყრობა სჭირდებათ,“ — ვკითხულობთ წერილში.
ტექსტი ემოციურად სრულდება მოწოდებით: „დიდება თავისუფლებას, თავისუფლებას დიდება!“ — რაც ავტორისთვის, როგორც ჩანს, არა მხოლოდ პოლიტიკური, არამედ ღრმად პირადი დატვირთვის ფრაზაა.
სოფო ნიჟარაძე, რომელსაც საზოგადოება როგორც წარმატებულ აღმführებელ არტისტს იცნობს, პირადზე იშვიათად საუბრობდა, თუმცა ცოტა ხნის წინ ტელეეთერში, „პირველ სტუდიაში“, გახსნა დეტალები მიხეილ სააკაშვილისთან ურთიერთობაზე. მისი თქმით, მათ შეხვედრას ბევრი რამ შეუცვლია და ყველაფერი საბოლოოდ അവരുടെ ქალიშვილთან, ელის-მარიასთანაა დაკავშირებული.
ნიჟარაძის მონაყოლით, სააკაშვილი მას ხელნაწერ წერილებს თითქმის ყოველდღე სწერს და ახლა მიმოწერა, ძირითადად, შაბათ-კვირის გარდა გრძელდება. „362 წერილი მაქვს შენახული,“ — ამბობს მომღერალი და დასძენს, რომ ხშირად აკითხავს მას, ცდილობს დაამხნევოს და ყოველდღიური ურთიერთობა წერილებით ინარჩუნოს.
ნიჟარაძე ასევე საუბრობს სააკაშვილის ვაჟებზე და აღნიშნავს, რომ მას მათთან ურთიერთობის მონატრება აქვს. ელის-მარია ხშირად კითხულობს, „როდის მოვა მიშა სახლში“, და მამასთან შეხვედრას განსაკუთრებულად ელოდება. როგორც სოფო ამბობს, მიშა შვილს ძალიან ანებივრებს და სახლში მისვლის შემდეგ „მისი წესებით ცხოვრება“ პატარა გოგონასთვის მნიშვნელოვან მოლოდინად იქცა.
მისივე თქმით, ელის-მარიას ძმებთანაც აქვს კავშირი, განსაკუთრებით უფროსთან, და ედუარდი რამდენჯერმე სტუმრადაც ჰყოლიათ. ეს დეტალები, ნიჟარაძის ნარატივში, ოჯახის შიგნით კავშირების შენარჩუნებისა და ურთიერთობის გაცოცხლების სურვილს უსვამს ხაზს.
სოფო ამბობს, რომ ზოგ გადაწყვეტილებაზე უარის თქმა უხდება, რათა პროცესები მიხეილ სააკაშვილს არ შეეხოს და ბავშვის დაცვა უზრუნველყოს. მისი თქმით, ეს ყოველდღიური ბალანსი რთულია, მაგრამ აუცილებელი.
სააკაშვილის წერილი და ნიჟარაძის საჯარო მონათხრობი კიდევ ერთხელ აცოცხლებს მსჯელობას არა მხოლოდ კონკრეტულ საქმეებსა და პოლიტიკურ რეალობაზე, არამედ ადამიანურ ისტორიებზე, რომლებიც ციხის კედლებს მიღმა და მიღმა თანაბრად არსებობს.
