ალბათ ყველას გვახსოვს, თუ რა ადგილს იკავებდა საზოგადოებაში და კულტურასა თუ სელებრითების წრეში ზურა კიპშიძე და ლელა გოცირიძე — ეს ორი გამორჩეული ქართველი ქალი, თითოეული თავისი სფეროში. თუმცა ახლახან გამოექვეყნა ფოტოარქივი, რომელშიც სულ სხვა, ცოტა ცნობილი კადრები მოინახა — მათთან ერთად, თავად რობერტ დე ნირო.
ქართველი ფოტოგრაფების სურათებში ჩანს მომენტი, როდესაც ეს სამი პიროვნება ერთად არიან — ერთმანეთის ფონზე, იშვიათად წარმოუდგენელ პრესტიჟულ გარემოში. წლებია ითქვა, რომ მათი გზები გადაკვეთილი ჰქონდათ, მაგრამ არსებული ფოტოკადრები გვანახებენ, რომ ეს წერტილოვანი შეხვედრები შეიძლება ყოფილიყო უფრო მნიშვნელოვანი და დატვირთული, ვიდრე უცნობი მცირედი თავშეკავებით წარმოგვიდგენია.
ზურა კიპშიძის და ლელა გოცირიძის სტილი ყოველთვის იყო ქართული კულტურისა და საერთაშორისო ელგანტურობის სინთეზი — ეს კადრებიც ადასტურებენ, რომ ისინი არ იყო მხოლოდ ქართველიო ან ქართველი სცენის წარმომადგენლები, არამედ აქტიურად ანაწილებდნენ პოზიციას საერთაშორისო წრეებში. ხოლო რობერტ დე ნიროს ყოფნა ასეთ ქსელში გვახსენებს, თუ რამდენად იყო შესაძლებელი, რომ ქართული ელიტა უმაღლეს წრეებთან ურთიერთობის წერტილებში აღმოჩენილიყო.
აღსანიშნავია, რომ ფოტოების შორის არის კადრები, სადაც ლელა და ზურა წითელ ხალიჩაზე პოზირებენ, გვერდიგვერდ — და ქსოვილების, მუსიკალურ ფონიუმ და კომპოზიციის მიხედვით ჩანდა, რომ ეს იყო არა მარტო ფოტოსესია, არამედ ერთგვარი კულტურული აქტი. თავისთავად, რობერტ დე ნირო კი არ ჩანს მხოლოდ როგორც დამკვირვებელი — მისი პარონაჟი იმ ფოტოსესიის აქტიური მონაწილე გახლავთ.
მართლაც, ასეთი აღმოჩენა გვახსენებს, რომ ფოტოარქივი არ მხოლოდ მნახველთა დათვალიერებას წარმოადგენს, არამედ ისტორიის ახალი ფურცლებით შევსების შესაძლებლობას იძლევა. ეს კადრები არ უდგენენ მხოლოდ გაკვეთილს წარსულზე — ისინი მოგვიყვებიან იმაზე, თუ როგორ იკვეთებოდა მაშინდელი დროისა და კულტურის გავლენა ქართველ და საერთაშორისო საზოგადოებრივ წრეებში.
ამ არქივში მოპოვებული ფოტოკადრები გვაძლევენ საშუალებას შევაფასოთ სტილი, რომლის მეშვეობითაც ზურა კიპშიძე, ლელა გოცირიძე ამჟღავნებდნენ არა მარტო მოდის, არამედ ელგანტურობის, დახვეწილობისა და კულტურული წარმომადგენლობის ელემენტებს. და რობერტ დე ნირო — მისი შეჭრა ამ კონტექსტში ხაზს უსვამს, რომ ქართული სცენა და მის გარშემო არსებული ელიტა შესაძლოა ყოფილიყო უფრო მეტად საერთაშორისო და ცოტა მეტად “გახსნილი” ვიდრე ჩვენ გვახსოვდა.
მოკლედ რომ ვთქვათ — ეს ფოტოარქივი გთავაზობთ არა მხოლოდ იშვიათ კადრებს, არამედ გამორჩეულ მომენტებს იმისა, თუ როგორ იარსებებდა გარდასახვა, ურთიერთობა და გავლენა იმ დროში, როცა ქართული და საერთაშორისო კულტურული წრეები ერთმანეთს ხვდებოდნენ.
