საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია II-ის პიროვნება ყოველთვის იყო და იქნება განსაკუთრებული ინტერესის საგანი ქართული საზოგადოებისთვის. თუმცა, ოფიციალური ბიოგრაფიებისა და საეკლესიო ქრონიკების მიღმა, არსებობს ადამიანური ისტორიები, რომლებიც სულ სხვა კუთხით აჩვენებს მის ბუნებას. ერთ-ერთი ასეთი გამორჩეული მოგონება გვიამბობს იმ პერიოდზე, როდესაც მომავალი პატრიარქი ჯერ კიდევ ერისკაცი იყო და თავის ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა. ეს ისტორია ეხება განსაკუთრებულ კავშირს, რომელიც ავტორსა და შიოლაშვილების ოჯახს შორის დამყარდა – კავშირს, რომელიც წლების განმავლობაში მეგობრობაში გადაიზარდა.
მოგონების ავტორი დეტალურად აღწერს იმ გარემოს, სადაც ირაკლი შიოლაშვილი (ილია II) იზრდებოდა. განსაკუთრებული ადგილი ეთმობა პატრიარქის დედას, ნატალია კოლაურს, რომელიც აღწერილია როგორც საოცარი სულიერების, სიმშვიდისა და სტუმართმოყვარეობის მქონე ქალბატონი. ავტორი იხსენებს, როგორ მოხდა მათი პირველი შეხვედრა და როგორ გახდა ის მათი ოჯახის ახლობელი. იმ პერიოდში ირაკლი შიოლაშვილი უკვე გამოირჩეოდა თავისი დინჯი ხასიათითა და განსწავლულობით, თუმცა მასში ჯერ კიდევ იგრძნობოდა ის უბრალოება, რაც მოგვიანებით მისი, როგორც პატრიარქის, ერთ-ერთ მთავარ მახასიათებლად იქცა.
სტატიაში ხაზგასმულია ის სითბო, რომლითაც შიოლაშვილების ოჯახი ყოველ სტუმარს ხვდებოდა. ავტორი იხსენებს საუბრებს, რომლებიც ხშირად გვიან ღამემდე გრძელდებოდა და ეხებოდა არა მხოლოდ რელიგიას, არამედ ლიტერატურას, ხელოვნებასა და საქართველოს მომავალს. ირაკლი შიოლაშვილი, მაშინ ჯერ კიდევ ახალგაზრდა კაცი, უკვე აფრქვევდა იმ საოცარ ენერგიასა და მადლს, რაც გარშემომყოფებზე წარუძლელ შთაბეჭდილებას ახდენდა. ავტორის თქმით, ეს არ იყო უბრალო ნაცნობობა; ეს იყო სულიერი დაახლოება პატარა ირაკლის დედასთან, რომელმაც შვილს საუკეთესო თვისებები გადასცა, და თავად „დიდ ირაკლისთან“, რომელსაც წინ დიდი გზა ელოდა.
ისტორია გვიამბობს იმ უხილავ ძაფებზე, რომლებიც აკავშირებდათ ამ ადამიანებს. ავტორი აღწერს, როგორ უზიარებდნენ ერთმანეთს სიხარულსა და ტკივილს, როგორ ლოცულობდნენ ერთად და როგორ აკვირდებოდა ის ირაკლის სულიერ ზრდას. ეს მოგონება ძალზე ძვირფასია, რადგან ის გვიჩვენებს პატრიარქს არა ტახტზე მჯდომს, არამედ ოჯახურ გარემოში, დედასთან ერთად, უბრალო ყოველდღიურობაში. სწორედ ასეთი ისტორიები გვეხმარება უკეთ გავიგოთ, თუ საიდან იღებს სათავეს ის დიდი სიყვარული და მოთმინება, რომლითაც ილია II ათწლეულების განმავლობაში მართავს საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიას. ეს არის ამბავი მეგობრობაზე, ერთგულებაზე და იმ დიდებულ ქალბატონზე, რომელმაც ერს პატრიარქი გაუზარდა.
