ცნობილი ქართველი ტელეწამყვანი მაია ასათიანი კვლავ ყურადღების ცენტრშია, თუმცა ამჯერად არა პროფესიული წარმატებების, არამედ იმ მძიმე ემოციური ფონისა და საზოგადოებრივი წნეხის გამო, რომელსაც ის წლებია უმკლავდება. ინტერვიუში, რომელიც ემოციების გარეშე კითხვა შეუძლებელია, მაია საუბრობს იმ უდიდეს ტკივილზე, რომელიც შვილის დაკარგვამ დატოვა და იმ დაუნდობელ ბულინგზე, რომელსაც ის ყოველდღიურად აწყდება სოციალურ ქსელებში. მისი თქმით, საზოგადოების გარკვეული ნაწილი მუდმივად ცდილობს დაუდგინოს ჩარჩოები, თუ როგორ უნდა გლოვობდეს დედა საკუთარ შვილს, რამაც ტელეწამყვანი ძალიან მძიმე მორალურ მდგომარეობამდე მიიყვანა.
მაია ასათიანი აღნიშნავს, რომ მას ხშირად საყვედურობენ იმის გამო, რომ ის აგრძელებს ცხოვრებას, ჩნდება ეკრანზე, იცვამს ფერად სამოსს ან უბრალოდ ცდილობს გაიღიმოს. ბულინგის მსხვერპლი ტელეწამყვანი ამბობს, რომ ხალხი მას “არასწორ გლოვაში” ადანაშაულებს, თითქოს არსებობდეს რაიმე დაწერილი კანონი, თუ როგორ უნდა გამოხატავდეს ადამიანი შინაგან განადგურებას. ეს არის დაუსრულებელი ბრძოლა სტერეოტიპებთან, სადაც საზოგადოება მსხვერპლისგან ითხოვს მუდმივად ჩაკეტილობას, შავებში სიარულს და ცხოვრებაზე უარის თქმას. მაია ხაზს უსვამს, რომ მისი ყოველი ნაბიჯი, ყოველი პოსტი თუ ეთერში გასვლა არის მცდელობა იმისა, რომ გადარჩეს და არ ჩაიძიროს იმ უფსკრულში, რომელიც ნუცას გარდაცვალებამ დატოვა.
ტელეწამყვანი ინტერვიუს დროს ასევე ეხება იმ “წითელ ხაზებს”, რომლებსაც ის ვერასდროს გადააბიჯებს. მიუხედავად იმისა, რომ მას ხშირად აკრიტიკებენ საჯაროობის გამო, არის რაღაცები, რაც მხოლოდ მისია და რასაც ის საგულდაგულოდ მალავს საზოგადოებისგან. ეს არის შინაგანი სამყარო, შვილთან დაკავშირებული ყველაზე ინტიმური მოგონებები და ის ტკივილი, რომელიც კამერების მიღმა რჩება. მაია ამბობს, რომ ხალხი ხედავს მხოლოდ აისბერგის მწვერვალს, ხოლო ის ოკეანე, რომელშიც ის ყოველდღე იხრჩობა, მხოლოდ მისი სატარებელია. ის გრძნობს პასუხისმგებლობას სხვა დედების წინაშეც, რომლებმაც მსგავსი ტრაგედია გადაიტანეს და სურს აჩვენოს მათ, რომ გლოვა არ ნიშნავს სრულ გაჩერებას.
ინტერვიუში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს საუბარს იმაზე, თუ როგორ იცვლება ადამიანის ფასეულობები ასეთი ტრაგედიის შემდეგ. მაია ასათიანი აღიარებს, რომ ის აღარ არის ის ადამიანი, რომელიც წლების წინ იყო. მისი დამოკიდებულება კარიერის, პოპულარობისა და ყოველდღიური წვრილმანების მიმართ სრულიად შეიცვალა. ახლა მისი მთავარი მიზანია, გაუძლოს იმ ნეგატივს, რომელიც ინტერნეტ სივრცეში მოდის და დარჩეს ერთგული საკუთარი თავის. ის ღიად საუბრობს იმაზე, რომ ბულინგი ხშირად მოდის სწორედ იმ ადამიანებისგან, ვისაც წარმოდგენაც კი არ აქვთ, რას ნიშნავს ასეთი დანაკარგი. ეს არის ცივი და უემოციო კრიტიკა, რომელიც ხშირად ლახავს ადამიანის ღირსებას.
დასასრულს, მაია ასათიანი კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს, რომ გლოვა ინდივიდუალური პროცესია და არავის აქვს უფლება სხვის ტკივილს “სწორი” ან “არასწორი” უწოდოს. მისი გულწრფელობა კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ეკრანზე მყოფი ადამიანებიც ისეთივე მოწყვლადები არიან, როგორც ნებისმიერი ჩვენგანი. ტელეწამყვანის ეს აღსარება არის მოწოდება საზოგადოებისადმი, რომ ვიყოთ უფრო მეტად ემპათიურები და ნაკლებად განმკითხველები, რადგან ჩვენ არასდროს ვიცით, რა ბრძოლებს აწარმოებს ადამიანი საკუთარ თავთან, როდესაც ეთერი ითიშება და კამერები ქრება.
