საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია II-ის გარდაცვალებამ მთელი ქვეყანა და მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში მყოფი ქართველები დიდ ტკივილსა და მწუხარებაში ჩააგდო. სოციალური ქსელები აივსო სამძიმრის წერილებით, სადაც საზოგადოებისთვის ცნობილი სახეები თუ რიგითი მოქალაქეები უწმინდესის მიმართ საკუთარ პატივისცემასა და სიყვარულს გამოხატავენ. მათ შორის განსაკუთრებული ყურადღება მიიპყრო ნიცა თავაძის პოსტმა, რომელიც პატრიარქის გარდაცვალებას ემოციური სიტყვებით გამოეხმაურა. ნიცა, რომელიც ფართო საზოგადოებამ ხვიჩა კვარაცხელიას მეუღლის სტატუსით კიდევ უფრო ახლოს გაიცნო, ყოველთვის გამოირჩეოდა თავმდაბლობითა და ტრადიციული ღირებულებებისადმი პატივისცემით, რაც მის მიერ გამოქვეყნებულ სამძიმარშიც მკაფიოდ აისახა.
თავის მიმართვაში ნიცა ხაზს უსვამს პატრიარქის უდიდეს როლს საქართველოს ისტორიასა და სულიერ ცხოვრებაში. მან აღნიშნა, რომ ილია II-ის ღვაწლი ერისა და ქვეყნის წინაშე არის ფასდაუდებელი და მისი წასვლით საქართველომ დაკარგა უდიდესი მფარველი და სულიერი მამა, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში იყო სიმშვიდისა და ერთიანობის გარანტი. ნიცა თავაძის თქმით, პატრიარქის მოღვაწეობა არ შემოიფარგლება მხოლოდ რელიგიური სფეროთი, არამედ ის იყო სიმბოლო ქართული იდენტობისა და გადარჩენის რთულ პერიოდებში.
აღსანიშნავია, რომ ნიცა და ხვიჩა კვარაცხელია რელიგიური ოჯახი არიან, მათი ჯვრისწერაც პატრიარქის კურთხევითა და ეკლესიურ გარემოში მოხდა, რაც კიდევ უფრო მეტ ემოციურ დატვირთვას სძენს ამ სამძიმარს. ნიცას პოსტმა უამრავი ადამიანის გამოხმაურება დაიმსახურა, რადგან მან ზუსტად გადმოსცა ის განწყობა, რაც დღეს თითოეული მართლმადიდებელი ქართველის გულშია. პატრიარქის გარდაცვალება აღქმულია როგორც ეპოქის დასასრული, თუმცა, როგორც ნიცა აღნიშნავს, მისი დანატოვარი – სულიერი სიმტკიცე და სიყვარულის ქადაგება – მუდამ დარჩება მომავალი თაობების გზამკვლევად.
სოციალურ ქსელში გავრცელებულ პოსტს თან ახლდა პატრიარქის ფოტო, რომელიც კიდევ ერთხელ ახსენებს საზოგადოებას მის სათნოებასა და იმ დიდებულებას, რომლითაც ის ქვეყანას მართავდა. ნიცა თავაძის ეს ჟესტი კიდევ ერთი დასტურია იმისა, თუ რამდენად მნიშვნელოვანი იყო ილია II ახალგაზრდა თაობისთვისაც, რომლებიც მასში ხედავდნენ არა მხოლოდ რელიგიურ ლიდერს, არამედ ერის მამას. დღეს, როდესაც საქართველო ამ უდიდეს დანაკლისს გლოვობს, მსგავსი გულწრფელი სიტყვები ერთიანობისა და საერთო ტკივილის სიმბოლოდ იქცევა.
