ჟურნალისტი და მეწარმე ნინო ხაჟომია საკუთარი ხმამაღალი ისტორიით კიდევ一次 გვახსენებს, რომ მძიმე დიაგნოზიც კი ვერ აქრობს ცხოვრებისა და სიყვარულის სურვილს. ის ღიად საუბრობს ბრძოლაზე, რომელსაც ყოველდღე ჯერ კიდევ აგრძელებს, იმედზე, რომელიც არ დაუკარგავს, და ძალაზე, რომელიც ოჯახისგან და საყვარელი საქმისგან ეძებნა.
ნინო წლების განმავლობაში აქტიურად ჩანდა ეკრანებზე, 2020 წელს კი აჭარის მაუწყებლის ახალი ამბების რედაქტორად დაინიშნა. შემდგომში კულისებში გადაინაცვლა და საკუთარი ბიზნესი დაიწყო — მთაში, ზღვის დონიდან 2 800 მეტრზე, კაფე-ბარი გახსნა.
„ერთადერთი ქალი ვარ საქართველოში, რომელიც ამ სიმაღლეზე ბიზნესს აკეთებს,“ — აღნიშნავდა ის და ამატებდა, რომ საზოგადოების შეფასებებსაც „იმუნიტეტით“ ხვდება: რაც არ უნდა კარგად აკეთო საქმე, ყოველთვის იქნება კრიტიკა, მაგრამ ეს არ უნდა გახდეს გზიდან გადახრის მიზეზი.
ცოტა ხნის წინ ცნობილი გახდა, რომ ნინო მძიმე სენს ებრძვის. მან ასე დაწერა: „კიბო არ არის განაჩენი! ეს უბრალოდ ცხოვრების ერთი თავია და ამ თავს მე დავწერ – ჩემებურად! თუ ყველა გამოწვევიდან რაიმე არ ვისწავლე, დრო ტყუილად დამიკარგავს“.
რადიო „ფორტუნა პლუსის“ გადაცემაში „ვიზიტორი“ ნინომ გულწრფელად გაიხსენა, რომ შოკი არ ჰქონია — დედას და დეიდას მსგავსი დიაგნოზი უკვე ჰქონდათ. იყო გაბრაზება — „რატომ მე“, მაგრამ მალევე გააცნობიერა, რომ წინ ყველა ძალის მოკრება და ბრძოლა ელოდა.
მან ვისაუბრა აქცენტზე, რომელიც მარტოხელა დედობაზე, სრულ განაკვეთზე სამუშაოზე და მკურნალობაზე ერთდროულად მოდის. „ჩემი მთელი დრო მიჰქონდა მხოლოდ კიბოს,“ — ამბობს ნინო. ახლა კი რეაბილიტაციას ჩქარობს — ზამთარში მთაში მყოფი მისი ბიზნესი იწყებს სეზონს. „ახლა დავასრულე ბოლო ქიმია, დასხივებას ვიკეთებ და საკუთარ სხეულს ვეუბნები: ფეხზე წამოდექი — ბევრი საქმე მაქვს“.
ყველაზე ემოციურ ეპიზოდად რჩება მისი პატარა შვილის კითხვა: „დე, ხომ იქნები ცოცხალი?“ ბავშვი ღამით ამოწმებდა, დედა ფხიზლად იყო თუ არა, სკოლაში კი უმაღლესი ნიშნებით სწავლა დაიწყო — „ამით მაინც გაგახარებო“. ნინოს სიტყვებით, ამ ბრძოლამ ისეთი ტრანსფორმაცია მოახდინა მასში, რომ გარკვეულ მომენტში ბედნიერიც კი გახდა იმის გამო, რაც მოხდა — „რადგან ისეთი დამანახვა, რასაც აქამდე ვერ ვხედავდი“.
ნინოს ცხოვრების გზაზე მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია დედობასა და მედიცინის მიღწევებს. 2017 წელს მან საჯაროდ ისაუბრა უშვილობის დიაგნოზზე და იმაზე, როგორ მისცა šანსმა ინ ვიტრომ — მისი შვილი, საბა, „ინ ვიტრო“ განაყოფიერებით არის გაჩენილი და დედისა და მამის გენეტიკური შვილია.
მისივე მოგონებით, ინ ვიტრო გამოცდილებას ზოგიერთი სასულიერო პირი სკეპტიკურად უყურებდა, თუმცა ნინო მტკიცედ იდგა საკუთარ არჩევანზე: „ღმერთს თუ უნდოდა უშვილო ვყოფილიყავი, ინ ვიტროც წარუმატებელი იქნებოდა“ — ასე უპასუხა ერთხელ მკაცრ კრიტიკას.
დედობის გზა მხოლოდ ბიოლოგიური შვილით არ დასრულებულა. ჯერ კიდევ წლების წინ, ბავშვთა სახლზე მომზადებული საგამოძიებო მასალის დროს, ნინომ დაინახა სამი წლის ბიჭი, რომელიც ტანსაცმელს ბალიშის ქვეშ მალავდა, რომ მეორე დღეს შიშველი არ დარჩენილიყო. იმ წამს გადაწყვიტა — რამდენი შვილიც არ უნდა გაჩენოდა, ერთს მაინც აიყვანდა და ოჯახურ სითბოს მისცემდა. როცა საბა წლინახევრის იყო, მეუღლესთან ერთად შვილად აყვანის მსურველთა რიგშიც ჩადგა, მიუხედავად იმისა, რომ ოჯახის წევრთა ნაწილი ამ ნაბიჯს მწვავედ ეწინააღმდეგებოდა.
დღეს ნინო ხაჟომია საკუთარ ისტორიას ეძახის გაკვეთილებსა და არჩევანის ძალას. ის მზადდება ზამთარში მთაში დაბრუნდეს, განაგრძოს ბიზნესის გაძლიერება და პარალელურად ბოლომდე დაასრულოს მკურნალობის ეტაპები. მისი ამბავი არის სიმამაცის, დედობისა და სოლიდარულობის ქრონიკა — გზავნილი ყველასთვის, ვინც მძიმე პერიოდს გადის: ბრძოლა ღირს.
